Melanie Martinez GRUDGES

Ten utwór to bezkompromisowy hymn o odzyskiwaniu własnej siły i stawianiu granic po okresie bycia wykorzystywanym. Podmiot liryczny wspomina czasy, gdy pozwalał innym „deptać sobie po kręgosłupie”, czyli był osobą zbyt uległą, niepotrafiącą się bronić. Jednak teraz sytuacja drastycznie się zmieniła – bohaterka przechodzi radykalną transformację w kogoś, kto ma absolutnie wszystko w nosie. Ta nowa pewność siebie i radosna obojętność na opinie innych są przedstawione jako efekt magicznego rytuału, modlitw i przepłakanych nocy, co podkreśla, jak trudną drogę musiała przejść, by w końcu poczuć się wolną.

W drugim akapicie tekst uderza bezpośrednio w osobę, która prawdopodobnie była źródłem cierpienia. Podmiot liryczny z pewną satysfakcją wyśmiewa tę postać jako „podstawową” i nudną, przeciwstawiając swoją nową, magiczną energię jej nijakości. Pojawia się tu ciekawy motyw „aniołów stróżów”, którzy zamiast tylko chronić, rzucają na wroga klątwę, bo sami mają do niego uraz. To bardzo buntowniczy obraz duchowości i samoobrony – pokazuje, że kiedy człowiek w końcu zaczyna szanować samego siebie, cały świat (i siły wyższe) staje po jego stronie, by ukarać tych, którzy go wcześniej krzywdzili.