Tekst piosenki
[Refrain: Giuk]
What’s wrong? Tell me, Zepeto
코는 너무 길고
呪われた, Pinnochio
[Verse 1: Yonghoon, Giuk, Dongmyeong]
신사답게 인사하면
뭐든 됐던 세상
삐쭉빼쭉 콧대는 너를 향해
망가져 가고 있는 금쪽이
세 살 버릇이 (버르장머리) 짓밟힌 자존심 (어리버리)
걸린 마법이 (콧대가 다시) 이따 저만치
또 알면서도 하는 거짓말
„다시는 안 보고 싶은데”
[Chorus: Yonghoon, Giuk]
늘어가는 마음과 반대로 향해가는 말들
거짓말 뒤에 숨겨진
사랑에 데인 상처투성이
바보 멍청이 목각, Pinnochio
Darling, 미워해도 지워지지가 않을
유일한 너이니까
감정에 데인 거짓투성이
바보 멍청이, Pinnochio
[Refrain: Giuk]
What’s wrong? Tell me, Zepeto
코는 너무 길고
呪われた, Pinnochio
[Verse 2: Giuk, Dongmyeong]
들통난 새빨간 거짓말 (덤덤하게)
필요 없었어 너의 white lie
걸어온 가시덩굴 속 유혹
Da-da, da-da, da-da, 갖춰 사람다운 철학
[Guitar Solo: Kang Hyun]
[Pre-Chorus: Yonghoon]
또 알면서도 하는 거짓말
„다시는 안 보고 싶은데”
[Chorus: Dongmyeong, Giuk]
늘어가는 마음과 반대로 향해가는 말들
거짓말 뒤에 숨겨진
사랑에 데인 상처투성이
바보 멍청이 목각, Pinnochio
[Bridge: Giuk, Dongmyeong, Yonghoon]
어른이 되는 건 어렵고 진심은 zero
피투성이 Pinnochio
변덕스런 내 머릿속 넌
같은 곳에서 헤매이는데
[Chorus: Dongmyeong, Giuk, Yonghoon]
늘어가는 마음과 반대로 향해가는 말들 (Ah)
거짓말 뒤에 숨겨진 (Ah-ah, ah)
사랑에 데인 상처투성이
바보 멍청이 목각, Pinnochio
Darling, 미워해도 지워지지가 않을
유일한 너이니까
감정에 데인 거짓투성이
바보 멍청이 (잊지 못할)
[Outro: Yonghoon, Giuk]
우리 다시 그때로
동심의 틈새로
어른이 되지 못한 꼬맹이
하늘 끝까지 자란 Pinnochio
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„피투성이 피노키오 (Pinocchio)” to piosenka wydana 19 sierpnia 2026 roku w ramach trzeciego pełnowymiarowego albumu studyjnego autorstwa południowokoreańskiej męskiej grupy ONEWE (원위). Wydawnictwo noszące tytuł „面: Unknown Atlas” ukazało się za pośrednictwem wytwórni RBW – Rainbow Bridge World (알비더블유).
W oryginalnej baśni nos Pinokia rośnie jako widoczna, zewnętrzna kara za nieuczciwość. ONEWE całkowicie to odwracają: kłamstwa nie są tu niezdarnymi błędami, lecz wyrachowanymi, desperackimi tarczami. Rezultatem jest „피투성이 (Krwawy Pinokio)” – drewniana marionetka, której kłamstwa nie tylko wydłużają mu nos, ale rozdzierają całą jego istotę, pozostawiając go pokrytym ranami.
Ta piosenka to bolesna analiza psychiki, która używa kłamstw, by odepchnąć ukochaną osobę, tylko po to, by uświadomić sobie, że każde kłamstwo jednocześnie chroni serce i je ukrzyżowuje. Narrator nie może przestać kłamać, ponieważ prawda – surowa, wrażliwa miłość – jest zbyt przerażająca, by ją wypowiedzieć.
„피투성이 피노키오 (Pinocchio)” to analiza emocjonalnego tchórzostwa przebranego za instynkt samozachowawczy. Narrator posługuje się kłamstwami niczym skalpelem chirurga, zamierzając wyciąć ukochaną ze swojego serca, by zapobiec dalszemu bólowi, ale każde nacięcie krwawi mu na dłonie. Nienawidzi jej, ale tylko dlatego, że nie może przestać jej kochać. Odpycha ją, ale tylko dlatego, że boi się, że mogłaby odejść.
Piosenka nie oferuje odkupienia, nie ma tu oczyszczającego momentu wyznania prawdy, w którym nos się kurczy, a para obejmuje. Zamiast tego zostajemy z obrazem monstrualnej, niebotycznej kukły, krwawiącej z każdego drewnianego stawu, wpatrującej się w dzieciństwo, którego nigdy nie odzyska. Prawdziwym przekleństwem Pinokia nie jest to, że jego kłamstwa są widoczne dla innych – lecz to, że tylko on nie potrafi odróżnić swojej drewnianej powierzchowności od słabego, umierającego pulsu jego prawdziwego serca.
W oryginalnej baśni nos Pinokia rośnie jako widoczna, zewnętrzna kara za nieuczciwość. ONEWE całkowicie to odwracają: kłamstwa nie są tu niezdarnymi błędami, lecz wyrachowanymi, desperackimi tarczami. Rezultatem jest „피투성이 (Krwawy Pinokio)” – drewniana marionetka, której kłamstwa nie tylko wydłużają mu nos, ale rozdzierają całą jego istotę, pozostawiając go pokrytym ranami.
Ta piosenka to bolesna analiza psychiki, która używa kłamstw, by odepchnąć ukochaną osobę, tylko po to, by uświadomić sobie, że każde kłamstwo jednocześnie chroni serce i je ukrzyżowuje. Narrator nie może przestać kłamać, ponieważ prawda – surowa, wrażliwa miłość – jest zbyt przerażająca, by ją wypowiedzieć.
„피투성이 피노키오 (Pinocchio)” to analiza emocjonalnego tchórzostwa przebranego za instynkt samozachowawczy. Narrator posługuje się kłamstwami niczym skalpelem chirurga, zamierzając wyciąć ukochaną ze swojego serca, by zapobiec dalszemu bólowi, ale każde nacięcie krwawi mu na dłonie. Nienawidzi jej, ale tylko dlatego, że nie może przestać jej kochać. Odpycha ją, ale tylko dlatego, że boi się, że mogłaby odejść.
Piosenka nie oferuje odkupienia, nie ma tu oczyszczającego momentu wyznania prawdy, w którym nos się kurczy, a para obejmuje. Zamiast tego zostajemy z obrazem monstrualnej, niebotycznej kukły, krwawiącej z każdego drewnianego stawu, wpatrującej się w dzieciństwo, którego nigdy nie odzyska. Prawdziwym przekleństwem Pinokia nie jest to, że jego kłamstwa są widoczne dla innych – lecz to, że tylko on nie potrafi odróżnić swojej drewnianej powierzchowności od słabego, umierającego pulsu jego prawdziwego serca.
Komentarze (0)