Tekst piosenki
[Intro]
Hey, hey
Ooh, ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh, ooh, ooh
[Verse 1]
Yeah, 서울시에 사는 기분 (분), 매일 맛이 가는 기분
분홍날개를 단 예쁜 코끼리와 눈이 돌아가는 다람쥐들 (바로 지금)
기억 나니 새록새록 (새록새록) 자극적인 행복 (행복)
The left wings, the right wings, 다 올라타 내 열기구 (Woo)
떨어지면 고깃 덩어리들 (니글니글), 구름 위를 걷는 기분 (That so amazing)
쾌재를 부르자, 얼씨구 절씨구, 높은 하늘에 입맞춤 (Woo)
우주안에 한 핏줄 어중이도 떠중이도
떠돌이도 다 올라타 내 열기구 (Now)
[Verse 2]
가위바위보 극락가는 Limbus Patrum
네 주유구에 넣는 내 Dubai oil
난 매일밤 fancy bomb (Welcome to my fancy bomb)
오방색 무지개 Joan Mitchell’s hologram
내 열기구, 내 음악은 미술, 영구기증
Blah-blah, to Museum Leeum, Cy Twombly’s lovely mood
Kissing with caviar and Krug
We are so perfect fit like made to measure at Hermès, woo
[Chorus]
Ooh, ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh, ooh, ooh
[Verse 3]
I am me
Yo, 서울시 여러분, 다 입에 문 게 거품, 원산지는 대한민국
내 핏줄이 선 열기구, yeah, 미세먼지 타고 pump up the volume
하늘나는 기분, 내 날개짓은 일류, hello? Hi, l’m so high
쪽쪽 핥아 봐라, 떨어지는 땀방울 Niagara
„Are you mad? Are you mad?”
주전부리 완벽한 먹거리 왔다리 갔다리, 너와 내 chemistry
얼레리 꼴레리, 정신없는 거머리, 절정의 symphony, ha, 저항불가 gravity (Gravity)
[Chorus]
I’m T.O.P, master T-O-P
Ooh, ooh, ooh, ooh (T.O.P, T-O-P)
Ooh, ooh, ooh, ooh (Master T-O-P)
(T.O.P, T-O-P)
[Outro]
맛이 간다 서울시에 사는 기분
다시 간다 서울시에 사는 기분
꼭대기 왕 보름달
다 올라타 내 열기구
서울시에 사는 기분
서울시에 사는 기분
맛이 간다, 다시 간다, 왕보름달
서울시에 사는 기분
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka przedstawia surrealistyczną, pełną ekscentrycznych obrazów wizję życia w Seulu, łączącą poczucie wolności, artystyczną ekspresję i fascynację współczesnym światem. Bohater opisuje rzeczywistość jako chaotyczną, intensywną i niemal odurzającą, posługując się absurdalnymi metaforami, takimi jak różowe słonie, latający balon czy spacerowanie po chmurach. Balon staje się symbolem przekraczania ograniczeń, wznoszenia się ponad codzienność i zapraszania innych do wspólnego doświadczenia niezwykłej podróży. Liczne odniesienia do luksusowych marek, sztuki współczesnej i drogich przyjemności podkreślają zamiłowanie bohatera do ekstrawagancji, kreatywności oraz życia na własnych zasadach.
Za pozornie przypadkowym zestawieniem obrazów kryje się przede wszystkim manifest indywidualizmu i artystycznej niezależności. Bohater z ogromną pewnością siebie podkreśla swoją wyjątkowość, przedstawiając muzykę jako formę sztuki, która może przetrwać próbę czasu i znaleźć miejsce obok dzieł uznanych artystów. Jednocześnie tekst bawi się kontrastami między luksusem a miejskim chaosem, rzeczywistością a fantazją oraz poczuciem wielkości a absurdalnym humorem. Całość można interpretować jako celebrację twórczej wolności, sukcesu i własnej tożsamości, ale również jako przewrotny obraz świata przesyconego bodźcami, w którym granica między autentyczną ekstazą a przesadą staje się coraz mniej wyraźna.










Komentarze (0)