
Tekst piosenki
[Verse 1]
Spanish songs in Andalucia
The shooting sites in the days of ’39
Oh, please, leave the ventana open
Fredrico Lorca is dead and gone
Bullet holes in the cemetery walls
The black cars of the Guardia Civil
Spanish bombs on the Costa Rica
I’m flying in a DC 10 tonight
[Chorus]
Spanish bombs, yo te quiero infinito
Yo te quiero, oh mi corazon
Spanish bombs, yo te quiero infinito
Yo te quiero, oh mi corazon
[Verse 2]
Spanish weeks in my disco casino
The freedom fighters died upon the hill
They sang the red flag
They wore the black one
But after they died it was Mockingbird Hill
Back home the buses went up in flashes
The Irish tomb was drenched in blood
Spanish bombs shatter the hotels
My senorita’s rose was nipped in the bud
[Chorus]
[Verse 3]
The hillsides ring with „Free the people”
Or can I hear the echo from the days of ’39?
With trenches full of poets
The ragged army, fixin’ bayonets to fight the other line
Spanish bombs rock the province
I’m hearing music from another time
Spanish bombs on the Costa Brava
I’m flying in on a DC 10 tonight
Spanish songs in Andalucia, Mandolina, oh mi corazon
Spanish songs in Granada, oh mi corazon
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Joe Strummer napisał „Spanish Bombs” pod wpływem wieści o zamachach terrorystycznych, dokonanych przez baskijskich bojowników z ETA na Costa Brava („hiszpańskie bomby rozsadzają hotele”). W tekście zdarzenia te łączą się z tragiczną przeszłością hiszpańskiej wojny domowej („czy słyszę echo dni trzydziestego dziewiątego?”) oraz konfliktem w Irlandii Północnej („w domu autobusy stanęły w płomieniach / irlandzkie miasto zostało skąpane we krwi”).
Strummer nawiązuje do rozmaitych epizodów hiszpańskiej wojny domowej, takich jak opanowanie przez faszystów Andaluzji czy tragiczna śmierć poety Federico Lorcy. Jak nietrudno się domyślić, wokalista gloryfikuje siły republikańskie, nazywając ich żołnierzy „bojownikami o wolność”.
Z utworu wypływała przygnębiająca – na szczęście dziś już nieaktualna – konkluzja: pomiędzy tragedią krwawych lat trzydziestych a trwającym w latach siedemdziesiątych terrorem ETA nie zmieniło się wiele i Hiszpania wciąż nie może zyskać spokoju. W 1979 roku na Półwyspie Iberyjskim cały czas słychać było „echo dni trzydziestego dziewiątego”.











Komentarze (0)