
Tekst piosenki
[Verse 1]
Yes, everyone seems to be asleep
Hey look, you didn’t even know this
Couldn’t even tell
Just when it started… happening
Maybe just as well
After all, everything is getting unfamiliar now
Trajectory in decline
And we’ve become obselete
A frame at a time
[Chorus]
I’m locked inside here
Have to stay
With people who aren’t here
All the way
Pictures and faces
On display
With people who aren’t here
All the way (all the way)
All the way (all the way)
All the way (all the way)
[Bridge]
It is coming, and you didn’t even notice, yeah you didn’t even notice… (you were missing) [x4]
[Verse 2]
(left channel)
Dear world, I can hardly recognise you anymore
And yet I remain certain
There is an answer in you
I feel like I have lived so long sometimes
Run out of things to try to do
I can’t concentrate my way out
What about…?
I have been entirely patient
No, no, not this time
(right channel)
I am leaving because I can’t recognise who I have been
You go on spoiling
Hey look, it’s happening
Without me you didn’t even notice
Of course it’s been happening all along, permanent intervals As you become obsolete, who are you?
Oh this place…
I can’t concentrate
I begin to go through another of that we have been
But I know I can’t trust myself with this again
[Chorus]
I’m locked inside here
Have to stay
With people who aren’t here
All the way
Pictures and faces
On display
With people who aren’t here
All the way (all the way)
All the way (all the way)
All the way (all the way)
[Outro]
Yes, everyone seems to be asleep
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
W tym utworze Reznor przedstawia nam swoje przemyślenia na temat współczesnego świata. „Dear World,” pokazuje nam rzeczywistość, w której coraz ciężej odnaleźć człowieczeństwo. Wszechobecna technologia przenosi część każdego z nas w wirtualne realia, sprawiając że nie przeżywamy własnego życia w stu procentach. Zamiast cieszyć się chwilą, być tu i teraz, wolimy przebywać w tej „drugiej”, cyfrowej rzeczywistości i oddalamy się od tego, co jest prawdziwe i namacalne.
Autor martwi się o to, dokąd zaprowadzi nas takie podejście, stwierdzając że już teraz znajdujemy się na prostej drodze do własnej zagłady. Nie dostrzegamy tego, co dzieje się wokół nas, będąc skupionymi tylko na czubku własnego nosa i dostarczaniu sobie przyjemności. Podczas gdy nasz świat powoli upada, umiera, my siedzimy w zaciszach swoich domów, egzystując w błogiej nieświadomości i nie podejmując żadnego wysiłku, by zainteresować się aktualnymi wydarzeniami.
Trent czuje się tutaj więc wręcz „uwięziony”, krzycząc o rozsądku do ludzi kompletnie głuchych na wszystkie bodźce z zewnątrz. Stoi sam pośród mas lunatyków, czując się coraz bardziej i bardziej bezsilnym. Zaczyna wręcz samemu poddawać się wpływowi tej nieznośnej aury apatii i obojętności, mimo że wciąż walczy z tym uczuciem. Stara się ze wszystkich sił nie stracić poczucia sensu w tym wszystkim. Cały czas gdzieś głęboko w nim tkwi przeświadczenie, że da się cały ten chaos poskładać w jakąś sensową całość i znaleźć odpowiedzi, dzięki którym można by było naprawdę coś zmienić. Nie wiadomo jednak, czy wystarczy mu sił, by wytrwać i w końcu dostrzec coś poza wszechobecnym zepsuciem.

















Komentarze (0)