Jonathan Rado The Worst Is Done

„The Worst Is Done” to utwór pochodzący z wydanego 18 listopada 2022 roku albumu studyjnego amerykańskiej piosenkarki i autorki tekstów Weyes Blood. Wydawnictwo noszące tytuł „And in the Darkness, Hearts Aglow” jest następcą albumu „Titanic Rising” z 2019 roku i ukazało się nakładem wytwórni Sub Pop Records.

W piosence „The Worst Is Done” Weyes Blood zdaje się odwoływać do trudnej sytuacji na świecie związanej z pandemią i wywołanymi nią ograniczeniami. Artystka mówi o uczuciach towarzyszących całej sytuacji, głównie lęku przed tym, że obawia się pogorszenia, nie patrzy w przyszłość tak optymistycznie jak inni – „(…) Ale mówią, że najgorsze już za nami/ I nadszedł czas, aby wyjść i zobaczyć się ze wszystkimi/ Mówią, że najgorsze już za nami/ Ale myślę, że to dopiero się zaczęło/ Słyszę to od wszystkich/ Wszyscy jesteśmy po tym załamani (…)”

Wraz z zapowiedzią wydania albumu Artystka udostępniła list otwarty do fanów, w którym tłumaczyła: „[…] 'Titanic Rising’ był pierwszym albumem w specjalnej trylogii. Była to obserwacja tego, co ma nadejść, uczucie zbliżającej się zagłady. 'And in the Darkness, Hearts glow’ to wejście w następną fazę, w której wszyscy obecnie się znajdujemy – dosłownie w niej tkwimy. Poczucie tkwienia w mroku, szukając sensu w czasach niestabilności i nieodwołalnych zmian.”

„Szukam żaru tam, gdzie kiedyś był ogień. Szukam wolności od algorytmów i przeznaczenia powtarzających się pętli. Informacje są obfite, a jednak tak abstrakcyjne w ich użyciu i zdolności do prowokowania namacalnych działań. Nasze środki komunikacji są pełne zastrzeżeń. Nasz ból, ironiczny żart zrodzony z zakorkowanego panoptikonu, który sami stworzyliśmy, wiruje w nieskończoność. Podczas pisania tych piosenek zadawałem wiele pytań i ciągle pojawiała się hiperizolacja. […]”

„Czy to może być narcyzm? Zachęcamy się nawzajem do aspiracji – sięgania po to, co zewnętrzne, aby stłumić nasze pragnienia, myślenie o celach dobrego samopoczucia i błogości złagodzi podstawowy niepokój życia w czasach takich jak te. Uważamy, że odpowiedź znajduje się poza nami, poprzez technologię, wyimaginowane granice, które w magiczny sposób uwolnią nas od wszystkich naszych problemów. Wszędzie szukamy balsamu poza sobą. […] Chaos jest naturalny. Ale tak samo jest z negentropią, czyli tendencja do układania się w porządku. Te piosenki nie są może manifestami czy rozwiązaniami, ale wiem, że rzucają światło na znaczenie współczesnego rozczarowania. I może to początek pełnej niuansów podróży w kierunku zrozumienia na nowo naturalnych cykli życia i śmierci.”