Tekst piosenki
[Verse 1]
I’m always gonna need you not to fall
You’re the one I’m always seein’ in the door
You know I never felt that way before
It was always
So someone was the one that you would call
Someone was the one who left you tall
You’re probably not in need of this at all
It was hard today
I’m always gonna need you not to fall
You’re the one I’m always seein’ in the door
You know I never felt that way before
It was always
So someone was the one that you would call
Someone was the one who left you tall
You’re probably not in need of this at all
It was hard today
[Verse 2]
So I guess hiding won’t prepare you for the worst
We’re designed to turn our blessings to a curse
Is a life only a lesson if it hurts?
This is all to say
It helps to know we’re only passin’ through
The light will always find you in the room
It’s somethin’ that you never know you do
And it’s haunting me
So I guess hiding won’t prepare you for the worst
We’re designed to turn our blessings to a curse
Is a life only a lesson if it hurts?
This is all to say
It helps to know we’re only passin’ through
The light will always find you in the room
It’s somethin’ that you never know you do
Baby, it’s been haunting me
[Chorus]
(Well, well, well, well)
And I know that I should tell you everything
What I’m holdin’ in, what I’m holdin’ in
And I know that I should tell you everything
What I’m holdin’ in, what I’m holdin’ in (Well, well)
It’s been haunting me
[Bridge]
Maybe it’s all in the pages, maybe it’s all underneath
Maybe it’s better to keep it, there’s nothing in love but defeat
Been in this winter for ages, feels like I’ve never been free
Maybe I’m just gonna say it, tell you I love you at least
So I don’t know what the way is, don’t know what you need me to be
Who are you runnin’ away with? Who are you wishin’ was me?
Think of the summers we stayed in, whatever you’re seein’ in me
Kept all the love in the phrases, things I could never repeat
Wish I could show you what safe is, wish I could tell you to breathe
Wish all the devils were nameless, wish I could tell them to leave
So I just hope it remains this, ’cause everything I’ve ever been
Belonged to you second you claimed it, nah
[Chorus]
And I know that I should tell you everything
What I’m holdin’ in, what I’m holdin’ in
And I know that I should tell you everything
What I’m holdin’ in, what I’m holdin’ in (Well)
(Well, well)
[Outro]
I’ll tell you everything about it (Well)
Why you could never set me free
From all the dreams that stopped me sleepin’
I think it starts and ends with me
Just know I fall apart without ya
My only anchor on the sea
And still the light falls in around ya
It’s been a love I can’t believe (Well)
Tłumaczenie piosenki
[Zwrotka 1]
Zawsze będę potrzebować, byś nie upadła
To ciebie zawsze widzę w drzwiach
Wiesz, że nigdy wcześniej tak nie czułem
Zawsze tak było
Był więc ktoś, do kogo dzwoniłaś
Ktoś, kto sprawił, że stałaś pewnie na nogach
Pewnie wcale tego nie potrzebujesz
To był trudny dzień
Zawsze będę potrzebować, byś nie upadła
To ciebie zawsze widzę w drzwiach
Wiesz, że nigdy wcześniej tak nie czułem
Zawsze tak było
Był więc ktoś, do kogo dzwoniłaś
Ktoś, kto sprawił, że stałaś pewnie na nogach
Pewnie wcale tego nie potrzebujesz
To był trudny dzień
[Zwrotka 2]
Chyba więc ukrywanie się nie przygotuje cię na najgorsze
Jesteśmy stworzeni tak, by zmieniać błogosławieństwa w przekleństwo
Czy życie jest lekcją tylko wtedy, gdy boli?
Chodzi o to, że
Pomaga świadomość, że jesteśmy tu tylko przelotnie
Światło zawsze cię w tym pokoju odnajdzie
To coś, co robisz nieświadomie
I to nie daje mi spokoju
Chyba więc ukrywanie się nie przygotuje cię na najgorsze
Jesteśmy stworzeni tak, by zmieniać błogosławieństwa w przekleństwo
Czy życie jest lekcją tylko wtedy, gdy boli?
Wszystko to sprowadza się do jednego
Dobrze jest wiedzieć, że jesteśmy tu tylko przelotem
Światło zawsze cię w tym pokoju odnajdzie
To coś, co robisz, nawet o tym nie wiedząc
Kochanie, to nie daje mi spokoju
[Refren]
(Cóż, cóż, cóż, cóż)
I wiem, że powinnam ci wszystko wyznać
To, co w sobie tłumię, to, co w sobie tłumię
I wiem, że powinnam ci wszystko wyznać
To, co w sobie tłumię, to, co w sobie tłumię (Cóż, cóż)
To nie daje mi spokoju
[Bridge]
Może to wszystko zapisane na kartach, może ukryte gdzieś głębiej
Może lepiej to zachować dla siebie – w miłości czeka tylko porażka
Tkwię w tej zimie od wieków, czuję, jakbym nigdy nie zaznała wolności
Może po prostu to powiem – wyznam ci w końcu, że cię kocham
Nie wiem więc, jaka jest droga, nie wiem, kim mam dla ciebie być
Z kim uciekasz? O kim marzysz, by był mną? Pomyśl o tych latach, gdy nie wychodziliśmy z domu – cokolwiek we mnie dostrzegasz
Całą miłość zawarłem w słowach, których nigdy bym nie powtórzył
Chciałbym pokazać ci, czym jest poczucie bezpieczeństwa, i kazać ci po prostu oddychać
Chciałbym, by te demony nie miały imion, i móc kazać im odejść
Więc mam nadzieję, że tak już zostanie, bo wszystko, czym kiedykolwiek byłem
Należało do ciebie od chwili, gdy sobie to przywłaszczyłaś
[Refren]
I wiem, że powinienem ci wszystko wyznać
To, co w sobie duszę, to, co w sobie duszę
I wiem, że powinienem ci wszystko wyznać
To, co w sobie duszę, to, co w sobie duszę
[Outro]
Opowiem ci o tym wszystkim
O tym, dlaczego nigdy nie mogłaś mnie uwolnić
Od tych wszystkich snów, przez które nie mogłem spać
Myślę, że wszystko zaczyna się i kończy na mnie
Wiedz tylko, że bez ciebie się rozsypuję
Jesteś moją jedyną kotwicą na wzburzonym morzu
A jednak światło wciąż cię otacza
To miłość, w którą aż trudno uwierzyć
Zawsze będę potrzebować, byś nie upadła
To ciebie zawsze widzę w drzwiach
Wiesz, że nigdy wcześniej tak nie czułem
Zawsze tak było
Był więc ktoś, do kogo dzwoniłaś
Ktoś, kto sprawił, że stałaś pewnie na nogach
Pewnie wcale tego nie potrzebujesz
To był trudny dzień
Zawsze będę potrzebować, byś nie upadła
To ciebie zawsze widzę w drzwiach
Wiesz, że nigdy wcześniej tak nie czułem
Zawsze tak było
Był więc ktoś, do kogo dzwoniłaś
Ktoś, kto sprawił, że stałaś pewnie na nogach
Pewnie wcale tego nie potrzebujesz
To był trudny dzień
[Zwrotka 2]
Chyba więc ukrywanie się nie przygotuje cię na najgorsze
Jesteśmy stworzeni tak, by zmieniać błogosławieństwa w przekleństwo
Czy życie jest lekcją tylko wtedy, gdy boli?
Chodzi o to, że
Pomaga świadomość, że jesteśmy tu tylko przelotnie
Światło zawsze cię w tym pokoju odnajdzie
To coś, co robisz nieświadomie
I to nie daje mi spokoju
Chyba więc ukrywanie się nie przygotuje cię na najgorsze
Jesteśmy stworzeni tak, by zmieniać błogosławieństwa w przekleństwo
Czy życie jest lekcją tylko wtedy, gdy boli?
Wszystko to sprowadza się do jednego
Dobrze jest wiedzieć, że jesteśmy tu tylko przelotem
Światło zawsze cię w tym pokoju odnajdzie
To coś, co robisz, nawet o tym nie wiedząc
Kochanie, to nie daje mi spokoju
[Refren]
(Cóż, cóż, cóż, cóż)
I wiem, że powinnam ci wszystko wyznać
To, co w sobie tłumię, to, co w sobie tłumię
I wiem, że powinnam ci wszystko wyznać
To, co w sobie tłumię, to, co w sobie tłumię (Cóż, cóż)
To nie daje mi spokoju
[Bridge]
Może to wszystko zapisane na kartach, może ukryte gdzieś głębiej
Może lepiej to zachować dla siebie – w miłości czeka tylko porażka
Tkwię w tej zimie od wieków, czuję, jakbym nigdy nie zaznała wolności
Może po prostu to powiem – wyznam ci w końcu, że cię kocham
Nie wiem więc, jaka jest droga, nie wiem, kim mam dla ciebie być
Z kim uciekasz? O kim marzysz, by był mną? Pomyśl o tych latach, gdy nie wychodziliśmy z domu – cokolwiek we mnie dostrzegasz
Całą miłość zawarłem w słowach, których nigdy bym nie powtórzył
Chciałbym pokazać ci, czym jest poczucie bezpieczeństwa, i kazać ci po prostu oddychać
Chciałbym, by te demony nie miały imion, i móc kazać im odejść
Więc mam nadzieję, że tak już zostanie, bo wszystko, czym kiedykolwiek byłem
Należało do ciebie od chwili, gdy sobie to przywłaszczyłaś
[Refren]
I wiem, że powinienem ci wszystko wyznać
To, co w sobie duszę, to, co w sobie duszę
I wiem, że powinienem ci wszystko wyznać
To, co w sobie duszę, to, co w sobie duszę
[Outro]
Opowiem ci o tym wszystkim
O tym, dlaczego nigdy nie mogłaś mnie uwolnić
Od tych wszystkich snów, przez które nie mogłem spać
Myślę, że wszystko zaczyna się i kończy na mnie
Wiedz tylko, że bez ciebie się rozsypuję
Jesteś moją jedyną kotwicą na wzburzonym morzu
A jednak światło wciąż cię otacza
To miłość, w którą aż trudno uwierzyć
Analiza piosenki
„Stockholm” to wyczekiwany przez fanów singiel irlandzkiego piosenkarza i autora tekstów Dermota Kennedy’ego, który oficjalnie trafił na platformy streamingowe 10 września 2026 roku jako bonusowy utwór na rozszerzonej wersji albumu „The Weight of the Woods (Extended Edition)”. Podstawowa wersja projektu ukazała się 27 marca 2026 roku. Wydawnictwo noszące tytuł „The Weight of the Woods” zostało wydane za pośrednictwem wytwórni Interscope Records.
Piosenka ma status kultowej wśród fanów, ponieważ artysta grał ją na żywo na koncertach już od około ośmiu lat, początkowo figurowała na setlistach pod roboczym tytułem „Malay”. Po latach oczekiwań piosenka została wydana na winylu „The Hopeful Dark”, a we wrześniu 2026 roku doczekała się oficjalnej premiery cyfrowej.
Utwór „Stockholm” to przejmująca, pełna surowych emocji ballada o niewypowiedzianej miłości, emocjonalnym uzależnieniu i tym, jak dziwnie druga osoba może stać się jednocześnie naszą kotwicą i klatką. Tytuł zdaje się wskazywać na dwa znaczenia jednocześnie: dosłowne miasto Sztokholm, gdzie mogła rozgrywać się historia związku, oraz syndrom sztokholmski – psychologiczną więź łączącą więźnia z porywaczem. W tym przypadku uwięzienie nie ma charakteru fizycznego, lecz emocjonalny. Artysta czuje się zniewolony przez miłość, nie potrafi się uwolnić, mimo świadomości, że powinien zdobyć się na szczerość.
Piosenka nie tyle opowiada konkretną historię, co oddaje pewien stan ducha: ciężar skrywanych uczuć, lęk przed odsłonięciem się oraz przerażającą myśl, że miłość może być tym, co nas ratuje, a zarazem tym, co więzi. „Stockholm” to zatem piosenka o miłości i lęku przed odsłonięciem własnego wnętrza. Opowiada o mężczyźnie, który wie, że powinien się otworzyć i zdaje sobie sprawę, iż własne milczenie stało się dla niego więzieniem, a jednak nie potrafi zaryzykować utraty tego, co chroni go przed emocjonalnym rozpadem.
Tytuł sugeruje, że ta miłość jest swoistą niewolą – słodką, niezbędną i nieuniknioną. Bohater nie jest wolny, ale też nie do końca pragnie wolności. Ukochana jest dla niego kotwicą i więzieniem, światłem i zmorą, która nie daje o sobie zapomnieć. Utwór nie rozwiązuje tego paradoksu, po prostu w nim trwa, powtarzając wciąż to samo wyznanie, na które bohater nie potrafi się do końca zdobyć: kocham cię, tłumię to w sobie i nie daje mi to spokoju.
Piosenka ma status kultowej wśród fanów, ponieważ artysta grał ją na żywo na koncertach już od około ośmiu lat, początkowo figurowała na setlistach pod roboczym tytułem „Malay”. Po latach oczekiwań piosenka została wydana na winylu „The Hopeful Dark”, a we wrześniu 2026 roku doczekała się oficjalnej premiery cyfrowej.
Utwór „Stockholm” to przejmująca, pełna surowych emocji ballada o niewypowiedzianej miłości, emocjonalnym uzależnieniu i tym, jak dziwnie druga osoba może stać się jednocześnie naszą kotwicą i klatką. Tytuł zdaje się wskazywać na dwa znaczenia jednocześnie: dosłowne miasto Sztokholm, gdzie mogła rozgrywać się historia związku, oraz syndrom sztokholmski – psychologiczną więź łączącą więźnia z porywaczem. W tym przypadku uwięzienie nie ma charakteru fizycznego, lecz emocjonalny. Artysta czuje się zniewolony przez miłość, nie potrafi się uwolnić, mimo świadomości, że powinien zdobyć się na szczerość.
Piosenka nie tyle opowiada konkretną historię, co oddaje pewien stan ducha: ciężar skrywanych uczuć, lęk przed odsłonięciem się oraz przerażającą myśl, że miłość może być tym, co nas ratuje, a zarazem tym, co więzi. „Stockholm” to zatem piosenka o miłości i lęku przed odsłonięciem własnego wnętrza. Opowiada o mężczyźnie, który wie, że powinien się otworzyć i zdaje sobie sprawę, iż własne milczenie stało się dla niego więzieniem, a jednak nie potrafi zaryzykować utraty tego, co chroni go przed emocjonalnym rozpadem.
Tytuł sugeruje, że ta miłość jest swoistą niewolą – słodką, niezbędną i nieuniknioną. Bohater nie jest wolny, ale też nie do końca pragnie wolności. Ukochana jest dla niego kotwicą i więzieniem, światłem i zmorą, która nie daje o sobie zapomnieć. Utwór nie rozwiązuje tego paradoksu, po prostu w nim trwa, powtarzając wciąż to samo wyznanie, na które bohater nie potrafi się do końca zdobyć: kocham cię, tłumię to w sobie i nie daje mi to spokoju.
Komentarze (0)