Glass Animals Domestic Bliss

„Domestic Bliss” to utwór pochodzący z wydanego 7 sierpnia 2020 roku trzeciego albumu studyjnego zespołu Glass Animals, noszący tytuł „Dreamland.” Wydawnictwo promowały single „Heat Waves”, „Dreamland”, „Tokyo Drifting” oraz „Your Love (Déjà Vu)” Zespół po raz pierwszy zapowiedział wydanie utworu na występie w Bostonie podczas trasy koncertowej Déjà Vu w 2020 roku.

Utwór „Domestic Bliss” to kolejny utwór z albumu „Dreamland”, który nawiązuje do prawdziwych doświadczeń frontmena Glass Animals, Dave’a Bayley’a. Piosenka opowiada tragiczny przykład toksycznego i pełnego przemocy związku, w którym była matka jednego z przyjaciół Dave’a Bayleya z dzieciństwa.

W wywiadzie dla NME Dave Bayley powiedział: „Byłem za młody, żeby zrozumieć, dlaczego miała krew na nosie… To był jeden z najtrudniejszych do napisania utworów, ponieważ nie wydawało mi się, żebym opowiadał moją historię, ale wydawało mi się, że jest to historia, którą trzeba opowiedzieć. W chwili obecnej, w obecnym klimacie, w którym przypadki przemocy domowej wzrastają tak dramatycznie, kiedy wprowadzono lockdown, jest to temat, który wydaje się ważniejszy niż kiedykolwiek.”

Piosenka odwołuje się w pewnym stopniu do badań statystycznych przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii po pierwszych dwóch tygodniach lockdown’u wprowadzonego w związku z pandemią koronawirusa. Zgodnie ze statystykami ilość przypadków przemocy domowej wzrosła nawet dwukrotnie. Sam tytuł utworu, który można przetłumaczyć jako „domowe szczęście” w bardzo wyraźny sposób podkreśla tragizm sytuacji, w której znajduje się osoba będąca ofiarą przemocy, uzależniona od swojego „kata” do tego stopnia, że dobrowolnie nie chce, boi się lub nie potrafi od niego odejść czy uciec.

Osoba wypowiadająca się w piosence znajduje wyjście dla kobiety będącej ofiarą przemocy – „(…) Walcz dla mnie/ Możemy wyjechać, błagam cię, proszę/ Na kolanach, jedź na Hawaje/ Walcz dla mnie, powiedz: „Możemy odejść”, błagam cię, proszę/ Na kolanach (…)” Jednocześnie nie rozumie dlaczego kobieta nie widzi własnego cierpienia i nie próbuje ratować siebie – „(…) Dlaczego to znosisz?/ Dlaczego wróciłaś po ten pocałunek?/ Może smakuje jak on, kiedy masz łzy na ustach/ Dlaczego to znosisz?/ Dlaczego nie spakujemy się i nie zostawimy tego za sobą? (…)”