Tekst piosenki
[Verso 1]
Pensaba que no dolería, malamente sobreviví
He puesto mi mejor sonrisa y rojo en vez de gris
Veneno para ratas es lo que hay para cenar aquí
Me dieron ganas de cantarte a full pulmón
[Coro]
Recuerdo esa canción
Nena, ¿recuerdas esa canción?
Que te canté bajo tu balcón
Que te canté sobre tu colchón
Cuando tenía palpitación
[Verso 2]
Tu frase habita en mi cabeza
„Nunca hubo oportunidad”
Ahora el amor está prohibido y nunca más llorar
Alguien habita mi cabeza, aún así, te voy a cantar
Para siеmpre, Hasta siempre
¡Un, dos, trеs!
[Coro]
Recuerdo esa canción
Nena, ¿Recuerdas esa canción?
Que te canté bajo tu balcón
Que te canté sobre tu colchón
Mas ya no respiro
Cambio y fuera, adiós
Se nubló mi sol, oh, oh, oh
Nena, ¿recuerdas esa canción?
La que usábamos de oración
[Puente]
Si es que aún quieres a este idiota, ven
Juro hacerlo bien
Juro hacerlo no mejor, solo bien
Nena, ¿dónde estás?
Nena, ¿dónde estás?
Nena, ¿dónde estás?
¿Dónde estás?
Nena, ¿dónde estás?
Nena, ¿dónde estás?
Nena, ¿dónde estás?
[Outro]
Recuerdo esa canción
Nena, ¿Recuerdas esa canción?
Que te canté bajo tu balcón
Que te canté sobre tu colchón
Mas ya no respiro
Cambio y fuera, adiós
Se nublo mi sol, oh, oh, oh
Nena, ¿recuerdas esa canción?
La que usábamos de oración
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Semestre de Otoño” to utwór wydany 3 września 2026 roku w ramach siódmego albumu studyjnego meksykańskiego piosenkarza i autora tekstów José Madero. Wydawnictwo zatytułowane „Querido…” ukazało się za pośrednictwem wytwórni Cascabel i Universal Music México. Projekt ten stanowi bardzo intymny i eksperymentalny punkt w solowej karierze Madero, wyróżniający się zarówno różnorodnością muzyczną, jak i koncepcją wizualną.
„Semestre de Otoño” to rozpaczliwe, nostalgiczne postscriptum – moment, w którym podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że rok akademicki jego miłości dobiegł końca, a on sam oblał egzamin końcowy. To piosenka o nawiedzającej mocy wspólnych wspomnień, gdzie pojedyncza piosenka staje się reliktem intymności, modlitwą i duchem, który nie chce opuścić pustego pokoju.
Utwór, tytuł tłumaczony jako „Semestr jesienny”, ujmuje związek jako okres akademicki – skończony, ustrukturyzowany blok czasu, który nieuchronnie się kończy. Jednak w przeciwieństwie do prawdziwego semestru, nie ma tu ukończenia studiów, dyplomu ani świętowania. Jest tylko gorzka świadomość, że podmiot liryczny oblał kurs, a jedyną oceną, jaką otrzymuje, jest echo piosenki, która kiedyś znaczyła wszystko.
To piosenka o niemożności pójścia naprzód, gdy każdy bodziec zmysłowy odciąga cię od tego, i o żałosnej, lecz pełnej chwały próbie ponownego uwiedzenia kogoś, kto już zamknął książkę. „Semestre de Otoño” to piosenka o tyranii wspólnej pamięci. Podmiot liryczny jest uwięziony przez piosenkę, którą zaśpiewał ukochanej, przez jej słowa, przez modlitwę, którą kiedyś wspólnie odmawiali. Nie może iść dalej, bo każda piosenka, każdy jesienny liść, każde uderzenie serca przypomina mu o niej.
„Semestre de Otoño” to rozpaczliwe, nostalgiczne postscriptum – moment, w którym podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że rok akademicki jego miłości dobiegł końca, a on sam oblał egzamin końcowy. To piosenka o nawiedzającej mocy wspólnych wspomnień, gdzie pojedyncza piosenka staje się reliktem intymności, modlitwą i duchem, który nie chce opuścić pustego pokoju.
Utwór, tytuł tłumaczony jako „Semestr jesienny”, ujmuje związek jako okres akademicki – skończony, ustrukturyzowany blok czasu, który nieuchronnie się kończy. Jednak w przeciwieństwie do prawdziwego semestru, nie ma tu ukończenia studiów, dyplomu ani świętowania. Jest tylko gorzka świadomość, że podmiot liryczny oblał kurs, a jedyną oceną, jaką otrzymuje, jest echo piosenki, która kiedyś znaczyła wszystko.
To piosenka o niemożności pójścia naprzód, gdy każdy bodziec zmysłowy odciąga cię od tego, i o żałosnej, lecz pełnej chwały próbie ponownego uwiedzenia kogoś, kto już zamknął książkę. „Semestre de Otoño” to piosenka o tyranii wspólnej pamięci. Podmiot liryczny jest uwięziony przez piosenkę, którą zaśpiewał ukochanej, przez jej słowa, przez modlitwę, którą kiedyś wspólnie odmawiali. Nie może iść dalej, bo każda piosenka, każdy jesienny liść, każde uderzenie serca przypomina mu o niej.
Komentarze (0)