Nessa Barrett Bunny

„Bunny” to utwór pochodzący z wydanego 25 września 2026 roku trzeciego pełnowymiarowego albumu studyjnego amerykańskiej piosenkarki Nessy Barrett, zatytułowany „Tough Love”. Projekt ukazał się za pośrednictwem wytwórni Warner Records.

Piosenka „Bunny” to pełne zadziorności, teatralne odzyskanie własnej mocy. Utwór bierze infantylne, uprzedmiotawiające określenie „króliczek” i przekształca je w manifest boskości. To wymowny gest środkowego palca wymierzony w każdego, kto kiedykolwiek próbował ją sobie zawłaszczyć, kontrolować ją czy sprowadzić do roli zabawki. Utwór stanowi akt wyzwolenia, rozgrywający się w blasku gorących reflektorów, gdzie tancerka staje się bóstwem, a publiczność – wyznawcą albo ofiarą.

W jednym z wywiadów Nessa mówiła o albumie: „’Tough Love’ to romantyczna podróż o mrocznym brzmieniu. Każdy utwór stanowi inną odsłonę 'trudnej miłości’. Dorastając w Los Angeles – od siedemnastego do obecnego, dwudziestego trzeciego roku życia – wiele przeszłam i mnóstwo się nauczyłam, zarówno o sobie, jak i o samej miłości. Wszystkie te piosenki albo opowiadają o moich własnych doświadczeniach, lekcjach i tym, kim jestem dzisiaj, albo są inspirowane fantazją zrodzoną w mojej głowie i sercu”.

„Utwory te wyrażają prawdę o tym, czego głęboko pragnę i czego łaknę: miłości ekscytującej i pełnej namiętności – takiej, jakiej nie sposób znaleźć w Hollywood. Pisanie tych piosenek to dla mnie najbliższy możliwy sposób, by tego doświadczyć. Słowa to zaklęcia. Piosenki to zaklęcia. Uwielbiam pisać o miłości, bo choć w chwilach tworzenia płyty uczucie to bywa ulotne, jest zarazem prawdziwe. Żyję nim, czuję je na własnej skórze, zamykam oczy, smakuję je i nadaję mu realny kształt. Niezależnie od tego, czy jest to coś, czego pragnę, co przeżyłam, czy też czego mi brakuje – to wszystko należy do mnie”.

„’Tough Love traktuje o najmroczniejszych i najtrudniejszych aspektach miłości – to piosenki dla osób, które same bywają trudne w kochaniu, oraz o miłości, którą trudno odnaleźć. Pod względem brzmienia inspirowałam się twórczością takich grup jak Massive Attack, Portishead, Fleetwood Mac, Eagles czy Alice in Chains – muzyką pełną nostalgii, zakorzenioną w latach 70., 80. i 90., do której dodałam własne, mroczne akcenty”.