Niall Horan Pretty

Piosenka brzmi jak moment zauroczenia, w którym jedna osoba patrzy na drugą trochę z podziwem, a trochę z bezradnością wobec tego, co sama czuje. Jest w tym coś z próby rozmowy, która nie do końca wychodzi tak, jakby się chciało. Zamiast idealnych słów pojawia się chaos w głowie i poczucie, że wszystko, co ważne, i tak trudno ubrać w sensowne zdania. Ta zwyczajność sytuacji miesza się z czymś bardziej intensywnym, bo druga osoba wywołuje silne wrażenie i trudno to zignorować.

W tle widać też, że to zauroczenie nie dotyczy tylko wyglądu, ale całej mieszanki cech, nawet tych trudniejszych i bardziej skomplikowanych. Mimo „słabości” i emocjonalnych reakcji, bohaterka trzyma się tego, co w tej osobie przyciąga i nie pozwala sobie łatwo odpuścić. Całość ma lekko obsesyjny, powtarzalny rytm, jakby myśl o tej osobie wracała bez przerwy i nie dawała się zagłuszyć niczym innym.