
Tekst piosenki
[Intro: Park Bom]
Lonely, lonely
Lonely, lonely, eh
[Verse 1: Park Bom]
초라해 보여
가시밭길 속에 넌 위험해
어쩌다 마주친 슬픔, 쓸쓸함에
너무 무거워진 발걸음
[Pre-Chorus: Park Bom]
날이 점점 어두워져 해가 지나봐
너는 왜 아직 그 자리에
비라도 내릴까 봐 걱정돼
이제 내 손을 잡아
눈물은 멈추지 않아도 돼
[Chorus: Park Bom]
저길을 잃은 아이
혼자 외롭게 울고 있는 아이
꼭 나인 것 같아
갇혀진 아이
지쳐 쓰러져 울고 있는 아이
네 손을 건네줘
[Post-Chorus: Park Bom]
(제발) Lonely, lonely
(내게) Lonely, lonely
(와줘) Lonely, lonely
거울 속 비춰진 그 아이
Lonely, lonely (올 순)
Lonely, lonely (없어?)
Lonely, lonely, eh
[Verse 2: DAWN]
너무 위태롭게 느껴지는 걸
금방 꺼질 듯 흔들리는 촛불처럼
그저 그 자리에
내 손잡아 줄 누군갈 기다려
떠나지 못해 홀로 남겨진 채
얼어붙은 맘을 녹이질 못해
차갑게 식어버린 바람만 탓해
비를 품은 구름 뒤에 숨어
헝클어져 버린 나를 혼자 달래곤 해
슬픈 결말은 없을 거라 믿던
해맑던 아이는 이미 빛을 잃어
낯선 세상 속을 혼자 걷고 있어
붉어진 눈시울에 홀로 애써
입꼬리만 웃고 있어
[Pre-Chorus: Park Bom]
시간이 점점 흘러가면
사라질까 봐 두려워
매일 그 자리에
괜찮다 말해줄 너를 기다리며
눈물을 멈출 수가 없는걸
[Chorus: Park Bom]
저길을 잃은 아이
혼자 외롭게 울고 있는 아이
꼭 나인 것 같아
갇혀진 아이
지쳐 쓰러져 울고 있는 아이
네 손을 건네줘
[Bridge: Park Bom]
슬픈 영화 속 주인공처럼
늦봄에 남겨진 들꽃들처럼, yeah
가엾은 아이의 눈물방울
거울 속에서 비치는데
[Chorus: Park Bom]
저길을 잃은 아이
혼자 외롭게 울고 있는 아이
꼭 나인 것 같아
갇혀진 아이
지쳐 쓰러져 울고 있는 아이
네 손을 건네줘
[Post-Chorus: Park Bom]
(제발) Lonely, lonely
(내게) Lonely, lonely
(와줘) Lonely, lonely
거울 속 비춰진 그 아이
Lonely, lonely (올 순)
Lonely, lonely (없어?)
Lonely, lonely, eh
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Udostępniony 22 listopada 2023 roku utwór „아이 (I)” to wspólny singiel południowokoreańskiej piosenkarki, byłej członkini południowokoreańskiej żeńskiej grupy 2NE1 i aktorki Park Bom (박봄) oraz południowokoreańskiego rapera, autora tekstów i producenta Kim Hyojonga (김효종) znanego jako DAWN (던).
Piosenka „아이 (I)” bada poczucie samotności, izolacji i pragnienie komfortu. Teksty przedstawiają osobę, która czuje się bezradna i krucha, krocząc ciernistą ścieżką smutku i samotności. Czuje się obciążona swoimi emocjami i pragnie, aby ktoś trzymał ją za rękę i zapewnił pocieszenie w trudnych chwilach. Utwór wyraża poczucie tęsknoty i prośbę o wyciągnięcie ręki i zaoferowanie pocieszenia i wsparcia. Piosenka zagłębia się w emocjonalne zmagania osób, które czują się zagubione i samotne, szukając pocieszenia w obecności drugiej osoby.
Refren podkreśla obraz zagubionego dziecka, samotnie płaczącego i tęskniącego za tym, żeby ktoś je uratował. Tekst sugeruje, że narratorka utożsamia się z tym dzieckiem, czuje się uwięziona i wyczerpana, upada i płacze. Błaga, żeby ktoś wyciągnął do niej rękę.
W drugiej zwrotce DAWN dalej bada wrażliwość i kruchość, jaką odczuwa dana osoba. Wyczuwa własną niestabilność i porównują się do migoczącej świecy, która w każdej chwili może zgasnąć. Czeka, aż ktoś przyjdzie i potrzyma go za rękę, nie mogąc samodzielnie wyjść, czuje się zmrożony i niezdolny do rozmrożenia swojego zamarzniętego serca. Tekst sugeruje, że za swój obecny stan obwinia jedynie chłodny wiatr.
W tekstach widać wiarę, że nie będzie smutnego zakończenia i że narratorka kiedyś wierzyła w otaczający go świat, była radosna i pełna nadziei jak słoneczne dziecko. Jednak straciła światło i została sama wędrując po nieznanym świecie, zmuszając się do uśmiechu ze łzami w oczach. Bridge porównuje narratorkę do bohaterki smutnego filmu lub kwiatu pozostawionego późną wiosną. Jej łzy odbijają się w lustrze, jeszcze bardziej podkreślając odczuwany smutek i bezbronność.












Komentarze (0)