Tekst piosenki
[Verse 1]
마치 밤과 같은 morning
전부 뒤섞인 듯해, 그만
같은 장면 위에 놓인 채
거짓들로 채워간 날 봐
[Pre-Chorus]
잠깐 달콤하지 깜빡, 속아들지 마, 다
의심 없이 다 줘 버린 날 또
쉽게 속이고, 곧
멀리 사라져
[Chorus]
Who made me an anti-believer?
Hate that I’m an anti-believer
이제 가진 현실도 지워
Now I’m just an anti-believer-liever-liever-liever
[Post-Chorus]
Oh, my heart’s so cold
어둠에 홀로
Oh, oh, oh
(Hate that I’m an anti-believer)
Oh, my heart’s so cold
빈 곳에 홀로
Oh, oh, oh
(Hate that I’m an anti-believer)
[Verse 2]
상처 깊은 맘에, yeah
짙은 확신마저 흔들린 채
나를 멈춰 버린 고민
작은 선택마저 어렵게 해
Uh, I need a break, 아주 잠깐
Uh, 비춰 보는 순간
Uh, yeah, who am I, what I lose, how?
천천히 떠올라 채울 감각
확신하지 못해 아직까지도
버려지고 미워했던 긴 시간 속
마지막도 지켜진 적 없던 약속
자신마저 믿지 못하고 잃어가
[Pre-Chorus]
아마, 영원할 것 같아
모든 기대마다, 의심 없이 다 줘 버린 날 또
쉽게 속이고, 곧 (Oh)
멀리 사라져 (사라져)
[Chorus]
Who made me an anti-believer?
Hate that I’m an anti-believer
이제 가진 현실도 지워
Now I’m just an anti-believer-liever-liever-liever
[Post-Chorus]
Oh, my heart’s so cold
어둠에 홀로
Oh, oh, oh
(Hate that I’m an anti-believer)
[Bridge]
다 잃어버린 공허함 속에
나의 곁에 늘 숨 쉬던
반짝이고 있는 널 보네 (보네)
Who made me an anti-believer?
[Chorus]
혼란 끝에 찾아낸 기억 (Who made me an anti)
이제 난 단 하나만 믿어
구해줘 (Yeah, yeah)
I’m anti-believer-liever-liever-liever (You know I hate it)
[Post-Chorus]
Oh, my heart’s so cold
어둠에 홀로
Oh, oh, oh
(I hate that I’m an anti-believer; Hate that I’m an anti-believer)
Oh, my heart’s so cold
빈 곳에 홀로
Oh, oh, oh
(Hate that I’m an anti-believer)
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka „Anti Believer” to surowy, emocjonalnie złamany utwór o następstwach doświadczenia wielokrotnej zdrady. W przeciwieństwie do pełnych nadziei hymnów czy uzdrawiających ballad, ten utwór tkwi w gruzach – gdzie zaufanie zostało zniszczone tak wiele razy, że narrator nie rozpoznaje już samego siebie.
Tytuł jest wyznaniem utraty tożsamości: nie jest on po prostu niewierzącym (kimś, kto nigdy nie wierzył), ale „anty wierzącym” – kimś, kto kiedyś głęboko wierzył, a teraz został wypaczony i stał się aktywnym przeciwnikiem samej wiary.
„Anti Believer” to portret posttraumatycznej nieufności. Nie oferuje ukojenia ani optymizmu. Zamiast tego wyraża doświadczenie stania się kimś, kogo się nienawidzi – kimś, kogo serce ostygło, kto wzdryga się na słodycz, kto pyta „kto mnie do tego doprowadził?” bez odpowiedzi.
Jąkane „wierzący-wierzący-wierzący” oddaje sposób, w jaki trauma niszczy umiejętność klarownego wysławiania się i tożsamość. Jednak „lśniąca” obecność w bridge’u i końcowe błaganie „uratuj mnie” sugerują, że nawet „anty wierzący” całkowicie nie wyniszczył w sobie pamięci o wierze. Właśnie ta pamięć, choćby nikła, jest jedyną rzeczą, której można się trzymać.












Komentarze (0)