Stray Kids PERFUME

„PERFUME” to singiel członka południowokoreańskiej męskiej grupy Stray Kids (스트레이 키즈) Kim Seungmina (김승민), występującego jako Seungmin (승민). Piosenka jest częścią projektu SKZ-PLAYER / SKZ-RECORD w ramach którego członkowie SKZ mogą wydać swoje solowe piosenki, które nie zostały wydane formalnie – specjalne utwory, covery i inne projekty niemające charakteru promocyjnego publikowane przez członków na YouTube.

W ramach projektu Stray Kids (스트레이 키즈) mogą także udostępniać całe wydawnictwa, które nie zostały oficjalnie wydane – specjalne utwory, covery piosenek i tańców, a także inne projekty niemające charakteru promocyjnego.

„PERFUME” to rozważanie nad obsesyjnym pragnieniem wyidealizowanej miłości, która istnieje jedynie w śladach, wspomnieniach i fantazjach. Zamiast ukazywać namacalny związek, utwór oddaje upojną mękę pogoni za duchem – obecnością tak doskonałą, tak upojną, że sama rzeczywistość staje się bez niej nie do zniesienia.

SEUNGMIN wciela się w narratora, który świadomie i dobrowolnie żyje w urojeniach, w pełni zdając sobie sprawę, że jego miłość jest „mirażem” i „fantazją”, a jednocześnie nie jest w stanie oprzeć się przytłaczającemu urokowi pozostawionego zapachu. To utwór o przenikliwym bólu wspomnienia czegoś tak pięknego, że rujnuje on zwyczajny świat.

„PERFUME” to utwór o suwerenności subiektywnego doświadczenia nad obiektywną rzeczywistością. Narrator wie, że jego miłość jest mirażem, fantazją, kłamstwem. Ale nie dba o to. Bo w tej iluzji doświadcza czegoś realnego – przytłaczających emocji, zapierającego dech w piersiach piękna, ciepła przeniesienia się „gdzieś” poza codzienność. Jest dobrowolnym więźniem własnej pamięci. Wybiera ból pogoni za nieosiągalnym zapachem zamiast odrętwienia świata bez niego.

Czyniąc to, SEUNGMIN niesie poruszający przekaz, że czasami najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć, jest wspomnienie czegoś, co już utraciliśmy. A czasami trzymanie się tego wspomnienia – nawet kosztem spokoju – jest jedynym sposobem, by poczuć, że żyjemy. Zapach może zniknąć, ale jego wspomnienie wciąż wystarcza, by serce narratora zabiło mocniej, pękło i jednocześnie poczuło nadzieję – a dla niego to złamane, pełne nadziei bicie serca jest warte wszystkiego.