Aurora Ordinary World

Wszedłem z alei w deszczowy czwartek Myśląc, że słyszałem jak mówisz czule. Włączyłem światła, telewizor i radio Wciąż nie mogę uciec od Twej aury. Co się dzieje z tym wszystkim? Myśli plączą się. Gdzie jest ten świat, który rozpoznaję? Odszedł. Ale nie będę płakał nad wczorajszym dniem. W końcu to zwyczajny świat, Który jakoś muszę znaleźć. I próbując przebrnąć po swojemu Przez ten zwyczajny świat Nauczę się jak przetrwać. Żądza albo zbieg okoliczności Skłonił mnie do powiedzenia- „Duma kiedyś nas rozdzieli”. Ale teraz duma odeszła przez okno, Prosto przez dach, uciekła. Zostawiając mnie z pustką w sercu. Co się ze mną dzieje? Myśli plączą się. Gdzie jesteś mój przyjacielu, gdy tak bardzo Cię potrzebuję? Odszedł. Nie będę rozczulał się nad wczorajszym dniem W końcu to zwyczajny świat, Który jakoś muszę znaleźć. I próbując przebrnąć po swojemu Przez ten zwyczajny świat Nauczę się jak przetrwać. Strzępy gazet na chodnikach Mówią o cierpieniu i chciwości. Bój się dziś, zapomnij jutro. Tutaj między newsami O świętej wojnie i świętej potrzebie Nasza jest jak małe smutne słowo, przeminęło Ale nie będę płakał nad wczorajszym dniem W końcu to zwyczajny świat, Który jakoś muszę znaleźć. I próbują przebrnąć po swojemu Przez ten zwyczajny świat Nauczę się jak przetrwać. Żaden świat nie jest moim światem Każdy świat jest moim światem