Bob Ezrin Time For Bedlam

Tajemnicza opowieść o więzieniu, jakim jest nasze życie. W tekście utworu narrator opowiada o zamknięciu, w którym żył przez tyle lat. Zamknięcie to można rozumieć najpewniej nie dosłownie, a właśnie jako życie samo w sobie. To ono jest naszym największym ciemiężycielem, to ona więzi nas w swoich granicach, których nie potrafimy przekroczyć. 

W słowach utworu narrator opisuje swoje pożegnanie z życiem w takiej formie, w jakiej je dotąd znał. Oto wkracza po schodach do ośrodka dla psychicznie chorych i już nigdy ma nie zobaczyć blasku słońca. Kontrastuje ponurą ciemność tego miejsca, z jasnością panującą na zewnątrz. Tak, jak kontrastowe jest nasze życie w swojej istocie. 

Mówi o życiu jako wiecznej nauce tego co można, a czego nie można robić czy mówić. Najpewniej zmęczyło go życie w więzach poprawności i unikania trudnych tematów. Wykrzyczał to, co miał do powiedzenia, co tak długo dusił w sobie. Miał dość ograniczeń narzucanych na niego przez całe życie. I, w efekcie swojej szczerości, zostaje umieszczony w szpitalu psychiatrycznym. Tam, gdzie jest miejsce dla ludzi „wolnych”.

Ale nie chce naszej litości, nie potrzebuje żalu. Bo to on jest tutaj tym, który odważył się być sobą – wbrew społecznym normom. I teraz płaci tego cenę. Zemści się jednak na świecie, który wykorzystał go w ten sposób. Zrobi to w piekle, gdzie na pewno spotka swoich oprawców.