Combichrist Denial

LaPlegua zwraca się tu do samego Boga, wyrażając swoją pogardę dla Niego i obwiniając za całe cierpienie, jakiego doświadczył wokalista. „Denial” pełen jest frustracji i gniewu, tworząc obraz Wszechmogącego, który wcale nie jest po naszej stronie. Andy z pełną świadomością przyznaje, że nie chce należeć do żadnej religii i samemu woli decydować o tym, co dla niego dobre.

Nie zamierza żałować za swoje grzechy tak, jak chrześcijanie. Nie boi się boskiego gniewu i nie będzie się kajał przed nikim. Autor uważa, że wierzący są tak naprawdę niewolnikami swoich przekonań. Wolą oddać swoją wolność w zamian za zwolnienie się od odpowiedzialności za swoje postępowanie. Zamiast samemu wybierać swoją drogę trzymają się sztywno wytyczonych ograniczeń, żyjąc w ciągłym strachu przed karą za ich przewinienia.

Wokalista obwinia właśnie Boga za to, że miliony ludzi egzystują w ciągłym poczuciu winy. Jak może w ogóle myśleć o wierze w kogoś, kto niewoli swoich wyznawców? Jedyne, co autor czuje do Wszechmogącego to żal za zło, jakie spotkało go w jego życiu. W końcu to Bóg jest twórcą wszechświata i wszystkiego, co na nim istnieje, to znaczy że jest też odpowiedzialny za demony, które siedzą w głowie wokalisty. Stąd właśnie ta nienawiść i poczucie niesprawiedliwości. Ten, który miał nas kochać, jest twórcą całgo zła, które nas spotyka.