Florence + The Machine King (Poem Version)

Kłócimy się w kuchni o to, czy mieć dzieci O koniec świata i skalę mojej ambicji I ile naprawdę warta jest sztuka To, w czym jesteś najlepszy, najbardziej boli Ale potrzebujesz swojego zgniłego serca, twojego olśniewającego jak diamentowe pierścionki bólu Musisz iść na wojnę, aby znaleźć materiał do wyśpiewania Nie jestem matką, nie jestem oblubienicą, jestem królem Potrzebuję mojej złotej korony smutku, mojego krwawego miecza by się zamachnąć Moich pustych korytarzy rozbrzmiewających wielką automitologią Bo nie jestem matką, nie jestem oblubienicą, jestem królem Nie jestem matką, nie jestem oblubienicą, jestem królem Ale kobieta jest zmienna, zawsze zmienia kształt Właśnie wtedy, gdy myślisz, że już to rozgryzłeś Zaczyna się coś nowego Co to za dziwne pazury, drapiące moją skórę Nigdy nie wiedziałam, że mój zabójca będzie pochodził z mojego wnętrza Bo nie jestem matką, nie jestem oblubienicą, jestem królem Nie jestem matką, nie jestem oblubienicą, jestem królem I nigdy nie byłam tak dobra, jak zawsze myślałam, że jestem Ale wiedziałam, jak to ubrać Nigdy nie byłam usatysfakcjonowana, to nigdy nie pozwoliło mi odejść Po prostu ciągnęło mnie na siłę z powrotem na kolejne przedstawienie