Tekst piosenki
Do you feel anything at all?
Do you hear steps at the door?
Do you reckon the smell of….?
It’s life-the the dark that binds you
Frightened by your own smell
Bitterness will run you through
Silent screaming
Turning, twisting the alphabet
Frantic eyes
Awaiting the answer
Splinters of a poem
Fragments of what you used to be
Habitual and gullible
Run-down memoirs is all that’s left
Do you wish to sleep?
Do you aim for the shadow?
Do you feel infected?
It’s life-the the dark that binds you
Frightened by your own smell
Bitterness will run you through
Silent screaming
Turning, twisting the alphabet
Frantic eyes
Awaiting the answer
Splinters of a poem
Fragments of what you used to be
Habitual and gullible
Run-down memoirs is all that’s left
It’s the cowardice that pulls you under
And takes you to the end, where it begins
Release, the world is waiting on your arrival
Close your eyes, as we witness another bullet ride
Do you know about atrocity?
Do you know that everybody’s gone?
Do you know that you’re on your own?
It’s life-the the dark that binds you
Frightened by your own smell
Bitterness will run you through
Silent screaming
Turning, twisting the alphabet
Frantic eyes
Awaiting the answer
Splinters of a poem
Fragments of what you used to be
Habitual and gullible
Run-down memoirs is all that’s left
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Anders kieruje tu swoje słowa do wszystkich, którzy czują się zagubieni i nieszczęśliwi w swoim życiu. „Bullet Ride” to kawałek o cierpieniach, jakie potrafi nam przysporzyć własny umysł. Każdy z nas oprócz przeróżnych sukcesów ponosi też wiele porażek, zmaga się z własnymi słabościami, czy ma po prostu pecha. Niektórzy jednak nie potrafią przestać roztrząsać wszystkiego, co ich w życiu spotkało złego i coraz bardziej pogrążają się w beznadziejności i zgorzkniałości.
Stają się permanentnie nieszczęśliwi, zdołowani życiem. Każdy dzień przynosi im tylko więcej cierpienia, coraz bardziej przybliżając ich do samego dna. Autor chce dać do zrozumienia, że to poczucie całkowitego przygnębienia jest winą samego cierpiącego i tylko on może się od tego uratować. Wszystkiemu winny jest strach przed odpowiedzialnością za własne czyny.
Człowiek, który tylko biernie przygląda się swym niepowodzeniom nigdy nie wyzwoli się z kajdan własnej przeszłości. Dopiero zaakceptowanie porażek, wyciągnięcie z nich wniosków i pogodzenie się z tym, że świat jest po prostu niesprawiedliwy wyciągną nas z bagna, w które sami się wplątaliśmy. Musimy znaleźć w sobie siłę, żeby brnąć dalej, a przeszłość zostawić za sobą, a szczęście znajdzie nas prędzej, czy później.
Komentarze (0)