Tekst piosenki
Miasto, katedra, mur – daleko;
Na wzgórzu stary las nad miastem
Nad uchodzącą w niebo rzeką
W półmroku barwną skrył hałastrę
Pątnik z kosturem, grabarz, rebe
Modniś przy mieczu, mnich – spowiednik –
Tłoczą się jak najbliżej siebie
Żeby wysłuchać przepowiedni
Ludzie zwykli, nieświęci
Tajemnicza przyczyna
Prorok i dysydenci
Niesprawdzalna nowina
Gęby, choć niby zasłuchane
Nie wszystkie patrzą w mówcy stronę;
Jedne – z nadzieją na odmianę
Inne – odmianą zatrwożone
Ważne proroctwa snadź tworzywo
W każdym odkłada się inaczej:
Ten satysfakcję czuje mściwą
Ów już nad biegiem świata płacze
Świecą twarze, jak liście
Spadające pomału
I błyskają świetliście
Nim zbutwieją na całun
Bezbronne ludzkie tajemnice
Dalekonośna woń fermentu:
Szeptem szpiegowi donosiciel
Zdradza tożsamość dysydentów
Szare habity wśród opończy
Zdają się słuchać nader bacznie:
Bo pewne jest, że coś się kończy
Ale ważniejsze – co się zacznie?
Jesion dźwiga ciekawych
Jesion zdrajcę ukrywa –
Konar jego łaskawy
Kora jego cierpliwa
Wielce przejęte są niewiasty
Niewiasty lubią zgromadzenia:
Mówca ma postać, zarost zacny
I głos nawykły do wieszczenia
Pielgrzymi wierzą mu zdrożeni
Gnuśni słuchają go mężowie
Odmieni coś, czy nie odmieni –
Od razu widać, że to Człowiek!
Drzewa niosą przesłanie
Szumem liści w głąb lasu;
Lecz milcząca to pamięć
Obojętna dla czasu
Breughel w przebraniu sukiennika
Podgląda pozy i śmiesznostki
Opończy cień i błysk guzika
Cały stworzenia akt – nieboski
I wszystko mu się w całość składa:
Mroczne konary, lśniące liście
W bezbrzeżnej dali niebo blade
I miasto – całkiem przezroczyste
Rytmy dni, rytmy nocy
Pod koroną jesionów
Nowi szpiedzy, prorocy
I ofiary przełomów
Chłopczyk się nudzi. Ssie podpłomyk
Namiastkę psoty i słodyczy
Szczęśliwie jeszcze nieświadomy
Że to proroctwo go dotyczy
Patrzy na psa, co całkiem blisko
Na płaszczu pana siadł ospale
I – doświadczony fatalista –
Żyje na węch… nie słucha wcale
Pachnie gniciem półmroku
Pachnie wiatrem od rzeki
Pachnie ludzki niepokój
Zwierzęciem kalekim…
Komentarze (0)