Tekst piosenki
W pustym raju dni po wygnaniu
Stwórca trawi na długich spacerach
Nocą leży na chmurnym posłaniu
Jasność własna sen mu odbiera
Swoich praw się uczy na pamięć
Sam ich musi przestrzegać by trwały
W pustym raju niebo jak kamień
Pusty raj jest dla Stwórcy za mały
A ludzi dwoje
W świecie brodzi
Adam poluje
Ewa dzieci rodzi
W pustym raju powietrze kwaśne
Jałowieje nietknięta ziemia
Zarastają ścieżki ostatnie
Nikt nie zbiera owoców stworzenia
W wielkiej ciszy prócz kroku swojego
Słyszy Stwórca rytm uporczywy
Z drzewa wiedzy dobrego i złego
Lecą jabłka w wysokie pokrzywy
A tam deszcz pada
Wichry żałosne
Adam ma katar
Ewa sieka czosnek
W pustym raju archanioł Gabriel
Miecz ognisty czyści od święta
To przed Panem wypręży się nagle
To postraszy z nudów zwierzęta
Towarzyszy Stwórcy w przechadzkach
Lecz nie może Go bawić rozmową
Żadną myślą zaskoczyć znienacka
Obaj myślą wszak jednakowo
Na ludzkim lądzie
Nagle już starzy
Adam wciąż błądzi
Ewa ciągle marzy
W pustym raju czas przejął władanie
Stwórca czeka z rękami wzdłuż ciała
Panujący światu skazaniec
Dożywocie wyłącznej chwały
Życie Pana jest wiecznym czuwaniem
Wśród niewysłowionych problemów
W pustym raju cokolwiek się stanie
Zawsze stanie się przeciw Niemu
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Utwór jest częścią koncertowego albumu Raj: poetyckiej interpretacji biblijnych dziejów człowieka, od stworzenia świata i grzechu pierworodnego (Wygnanie z raju), aż do Sądu Ostatecznego (Dzień gniewu, U wrót doliny).
W Pustym raju – kontynuacji Wygnania z raju – Jacek Kaczmarski opisuje następstwa przepędzenia pierwszych ludzi z ogrodu Eden. Kiedy Adam i Ewa wiodą proste, ale szczęśliwe życie, Bóg samotnie przechadza się po opustoszałym teraz raju. Ofiarował ludziom wolną wolę, a ci odrzucili Go i pozostawili samemu sobie. Teraz pozostają tylko rozmowy ze strzegącym bramy Gabrielem, które jednak nie dają satysfakcji – anioł jest przecież tylko przedłużeniem woli swojego władcy. Eden, niegdyś tak zachwycający i bogaty, okazuje się bezwartościowy gdy nie ma nikogo, kto mógłby czerpać z jego piękna.
Kaczmarski powiedział w rozmowie opublikowanej na łamach miesięcznika Odra:
(…) cała wymowa zwłaszcza tych starotestamentowych tekstów mówi o tym, że wszystko jest w nas, a Bóg jest samotny, co jest zapożyczeniem z Kierkegaarda, ten obraz pustego raju po wygnaniu ludzi. Bóg zostaje samotny i tylko patrzy, jak jabłka spadają w pokrzywy i w zasadzie nie wie, co z tym zrobić, bo stworzył ludzi wolnej woli, czyli w tym momencie pozwolił im uwolnić się spod swojego wpływu.
Komentarze (0)