
Tekst piosenki
[Verse 1]
There’s always a joker in the pack
There’s always a lonely clown
The poor laughing fool falls on his back
And everyone laughs when he’s down
There’s always a funny man in the game
But he’s only funny by mistake
And everyone laughs at him just the same
They don’t see his lonely heart break
[Pre-Chorus]
They don’t care as long as there is a jester, just a fool
As foolish as he can be
There’s always a joker, that’s the rule
But fate deals the hand that I see
[Chorus]
The joker is me, the joker is me
The joker is me, the joker is me
The joker is me
[Verse 2]
Drink the poison ’cause there’s always a loser in the game
The court loves to watch them cry
The royals shout, „This queen needs to sing”
To ruffle the scene of the crime
The king wears a funny suit, he’s a clown
The crowd rumbles with their roars
And everyone watches as he declines
The queen pierces him with a sword
[Pre-Chorus]
I don’t care as long as there is a wild man in the deck
As long as I see his frown
Then I won’t be lonely, that’s a fact
I stand here and wait for his sound, ha, ha, ha
[Chorus]
The joker is me, the joker is me
The joker is me, the joker is me
The joker is me
[Outro]
The joker is me
The joker is me
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka „The Joker Is Me” opowiada o postaci, która pełni rolę błazna – osoby, która choć rozbawia innych, sama doświadcza bólu i samotności. Podmiot liryczny przedstawia siebie jako „jokera”, czyli osobę, z której śmieją się wszyscy, nie dostrzegając jej wewnętrznych zmagań i cierpienia. W tekście podkreślona jest ironia roli, jaką odgrywa „joker”: choć jego zadaniem jest rozśmieszać innych, sam jest nieszczęśliwy i jego serce jest złamane.
Pierwsza zwrotka opisuje, jak tłum śmieje się z błazna, gdy upada, nie dostrzegając jego bólu. Błazen jest zabawny przez przypadek, a ludzie nie rozumieją, że jego cierpienie jest prawdziwe. W prechorusie pojawia się krytyka społeczeństwa, które nie przejmuje się tym, co dzieje się z „jokerem”, dopóki dostarcza rozrywki.
W drugiej zwrotce tekst odwołuje się do metaforycznego dworu królewskiego, gdzie „król” i „królowa” rządzą, a ich działania są spektaklem, na który wszyscy patrzą. Król, niczym błazen, jest na końcu swojego upadku, a królowa, w akcie ostatecznym, dosłownie i symbolicznie go rani.











Komentarze (0)