Machine Head Locust

Locust to utwór, w którym perkusista Phil Demmel  i wokalista Rob Flynn  – autorzy tekstu – za pomocą tytułowej „szarańczy” nakreślili metaforę osób, pojawiających się w życiu prawdopodobnie każdego człowieka. Czy to znajomy, przyjaciel czy sympatia, ktoś taki po prostu pojawia się i zaczyna osaczać swoją obecnością. Początkowo czarujący, usypia czujność, by ostatecznie, niczym żarłoczny owad, „spaść chmurą” z każdej strony i pożreć wszystko na swej drodze. Nie szczędzi nikogo ani niczego. Nie sposób również z nim walczyć. Tak jak stado szarańczy rzuca cień na ziemie, tak i człowiek będący ofiarą takiego „szkodnika w przebraniu anioła” nie dostrzega jego intencji. Często zatem nieświadomie, stopniowo zaczyna tracić wszystko co ma, oddając nawet „swoją duszę na pożarcie”.

Podobnie jak szarańcza, której stado  przemieszcza się niesione przez wiatr, tak jej personifikacja wyszukuje swojej ofiary bezmyślnie i automatycznie – jest „marionetką na sznurku”. Zrobi wszystko co trzeba i nie ma znaczenia kim się „pożywi”. Kiedy skończy, rusza dalej.  Jedyną obroną przed takim „szkodnikiem” jest zdemaskowanie. Nie będzie to łatwe, ale gdy tylko „zawoalowane kłamstwo” wyjdzie na jaw, gra dobiegnie końca.

Członkowie zespołu zdają się być dumni z użytej metafory. Podkreślają to w licznych wywiadach oraz na koncertach przed zagraniem utworu. Darzą ogromną pogardą taki typ ludzi i często informują o tym swoich słuchaczy.