Tekst piosenki
[Intro]
Get the fuck up
[Verse 1: Chris Motionless, Corey Taylor, Both]
All that I see in the face of what you wanna be is a cleverly manicured fake
Just a cliche in a role play, runnin’ on praise, ’cause irrelevance has no shame
Lie, ’cause you know that it’s toxic
Beg, ’cause you can’t help yourselves
Breed, a parasocial disease at the hands of a screen you know so well
[Pre-Chorus: Chris Motionless, Corey Taylor]
You’re mine, motherfucker
(So come and get it, come and get it)
When you fall, I’ll be there as you hit the bottom
I am death by engagement
[Chorus: Chris Motionless]
So, fuck you
You falsify truth to fabricate views
’Cause without ’em, you’re nothing
So, get fucked, or shut the fuck up
I will never bow down to a platform of puppets playing god
Go
[Verse 2: Chris Motionless, Corey Taylor, Both]
Fear the pressure, feel the noise
Feed the vultures to fill the void
Farm deception, fuel the trend
Like a moth to a flame, you would burn for the content
Lie, ’cause you know that it’s toxic
Beg, but you can’t help yourselves
Cast your curse in the comments
[Chorus: Chris Motionless, Corey Taylor, Both]
So, fuck you
You falsify truth to fabricate views
’Cause without ’em you’re nothing
So, get fucked, or shut the fuck up
I will never bow down or submit to the judgement of powerless puppets playing god
[Breakdown: Chris Motionless]
Cash in all your clicks, let the drama dig a goldmine
Desperate for a fix as your pixel perfect well dries
Grovel like a bitch on your knees for the applause
Lick the fucking dirt off my boots like a good dog
Blegh
[Outro: Corey Taylor]
Cash in all your clicks ’til your rich off the ragebait
Worthless on your own, just a slave to the hot take
Grovel like a bitch on your knees for the applause
Lick the fucking dirt off my boots like a good dog
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Playing God” to piosenka stanowiąca zapowiedź wyczekiwanego siódmego pełnowymiarowego albumu studyjnego Motionless in White. Wydawnictwo noszące tytuł „Decades” ukaże się 17 lipca 2026 roku za pośrednictwem wytwórni Roadrunner Records. W piosence gościnnie wystąpił Corey Taylor, lider Slipknot i Stone Sour.
Piosenka „Playing God” to zjadliwy atak na toksyczną kulturę internetową, wymierzony w influencerów, twórców treści i osobowości internetowe, które kreują autentyczność, by angażować odbiorców. Centralnym argumentem utworu jest to, że te postaci porzuciły autentyczny artyzm i relacje międzyludzkie na rzecz algorytmicznej manipulacji, paraspołecznej eksploatacji i ekonomii wabienia gniewu.
Omawiany tekst nie jest luddystycznym odrzuceniem technologii, ale moralną krytyką tych, którzy wykorzystują kontakt jako broń dla wskaźników. Ironia tytułu jest celowa: ci influencerzy nie są bogami, a marionetkami – kontrolowanymi przez algorytmy, zniewolonymi przez zaangażowanie i ostatecznie bezsilnymi. Prawdziwym celem utworu jest przekształcenie wartości wewnętrznej w zewnętrzną walidację.
Utwór potępia agresję performatywną, jednocześnie ją wykonując. Krytykuje wabienie gniewu, jednocześnie potencjalnie działając jako wabik dla odbiorców metalu, którzy już nie ufają mainstreamowej kulturze internetowej. Czy to hipokryzja, czy strategiczna samoświadomość, pozostaje nierozstrzygnięte – być może celowo.
Ostatnie polecenie – „zliż mi ku*wa brud z butów jak grzeczny pies” – to zarówno odrzucenie internetowych fałszywych proroków, jak i wyzwanie: jeśli się obrazisz, możesz być celem ataku. Jeśli się zgodzisz, już jesteś w chórze. Tak czy inaczej, słuchasz, a w gospodarce ceniącej uwagę to jedyne zwycięstwo, które się liczy.
Piosenka „Playing God” to zjadliwy atak na toksyczną kulturę internetową, wymierzony w influencerów, twórców treści i osobowości internetowe, które kreują autentyczność, by angażować odbiorców. Centralnym argumentem utworu jest to, że te postaci porzuciły autentyczny artyzm i relacje międzyludzkie na rzecz algorytmicznej manipulacji, paraspołecznej eksploatacji i ekonomii wabienia gniewu.
Omawiany tekst nie jest luddystycznym odrzuceniem technologii, ale moralną krytyką tych, którzy wykorzystują kontakt jako broń dla wskaźników. Ironia tytułu jest celowa: ci influencerzy nie są bogami, a marionetkami – kontrolowanymi przez algorytmy, zniewolonymi przez zaangażowanie i ostatecznie bezsilnymi. Prawdziwym celem utworu jest przekształcenie wartości wewnętrznej w zewnętrzną walidację.
Utwór potępia agresję performatywną, jednocześnie ją wykonując. Krytykuje wabienie gniewu, jednocześnie potencjalnie działając jako wabik dla odbiorców metalu, którzy już nie ufają mainstreamowej kulturze internetowej. Czy to hipokryzja, czy strategiczna samoświadomość, pozostaje nierozstrzygnięte – być może celowo.
Ostatnie polecenie – „zliż mi ku*wa brud z butów jak grzeczny pies” – to zarówno odrzucenie internetowych fałszywych proroków, jak i wyzwanie: jeśli się obrazisz, możesz być celem ataku. Jeśli się zgodzisz, już jesteś w chórze. Tak czy inaczej, słuchasz, a w gospodarce ceniącej uwagę to jedyne zwycięstwo, które się liczy.
Komentarze (0)