Tekst piosenki
Alluring the cosmos, entangled in grief
Reforming in turmoil, we raise and conceive
A rebirth in heresy, a dissolving memory
A sudden afterglow, a final epitaph
This is an elegy, a requiem of worlds
This is our legacy, where everything emerged
When we will leave, we lose everything
And unburden our past
In disbelieve, we shall wander
Wе shall wander in stardust
Sustaining in arons, consternated in bliss
Embittеred we are fading in hideous abyss
We mourn the ascended in an orbital sphere
Prolonging our heaven, in reverie I bear
Perpetual misery, in agony we shall fall
As last farewell, we will fade
And disappear and fall apart
As last relieve, we shall forget
We perceive and emerge in vain
And unburden our past
We shall wander in stardust
A moral atrocity, in ecstasy we shall fall
In shattered conscience, we surrender in fear
A savour has vanished, salvation refused
We evaded pure verity, a perception so clear
Sustaining eternal, our universe resumed
A rebirth in heresy, a dissolving memory
A sudden afterglow, a final epitaph
This is an elegy, a requiem of worlds
This is our legacy, where everything emerged
When we will leave, we lose everything
And unburden our past
In disbelieve, we shall wander
We shall wander in stardust
As last farewell, we will fade
And disappear and fall apart
As last relieve, we shall forget
We perceive and emerge in vain
When we will leave, we lose everything
And unburden our past
We shall wander in stardust
We shall wander in stardust
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Tekst piosenki to epicka elegia o końcu istnienia, odrodzeniu w pustce i rozpadzie rzeczywistości, pełna kosmicznej melancholii i duchowego zagubienia. Pierwsze wersy ukazują świat zanurzony w chaosie, gdzie ból i destrukcja stają się nieodłącznym elementem odrodzenia. Wszystko, co istniało, przekształca się w nową formę, ale jest to przemiana w herezję, zacieranie pamięci, zatracenie sensu, jakby wszechświat zmierzał ku własnemu końcowi.
Motyw „requiem dla światów” sugeruje, że to żałobna pieśń po cywilizacjach, po wszystkim, co zostało stworzone, a teraz musi się rozpaść i przeminąć. Opowieść o odejściu i utracie wszystkiego podkreśla filozoficzną refleksję nad przemijaniem, nieuchronnością śmierci i porzuceniem przeszłości.
Podmiot liryczny mówi o błąkaniu się w gwiezdnym pyle, co może oznaczać zarówno rozproszenie dusz w kosmicznej nicości, jak i metaforyczne zagubienie w nieskończoności wszechświata. To wędrówka bez celu, bez nadziei na zbawienie, gdzie wszystko traci sens i staje się tylko fragmentem większej, niezrozumiałej całości.
Komentarze (0)