Tekst piosenki
[Verse 1]
Motion, breaking the space
The steps I retrace
The ground feels like an ocean
Writhing in pain, I try to explain
The words just come out
Broken like the limbs we used to crawl
With hopeful eyes, into the sun
[Pre-Chorus]
My equilibrium becomes…
Becomes delirium
[Chorus]
Drifting in the tide, in the undertow, undertow
Slowly going blind in the afterglow, afterglow
I am falling faster, vertigo, vertigo
Learning how to hold on, by letting go, letting go
[Verse 2]
My spinning satellite head
Disoriented
It gravitates and spirals
To find you instead, a means to an end
A force that conquers
Broken Moons and hollow worlds
Suspended, motionless
Collapse and coalesce
[Pre-Chorus]
My equilibrium
Sent to oblivion
[Chorus]
Drifting in the tide, in the undertow, undertow
Slowly going blind in the afterglow, afterglow
I am falling faster, vertigo, vertigo
Learning how to hold on, by letting go, letting go
[Hook]
How can you say that everything is meaningless
When we are the product of such a random disaster?
[Bridge]
Drifting in the tide, in the undertow, undertow
Slowly going blind in the afterglow, afterglow
I am falling faster, vertigo, vertigo
Learning how to hold on, by letting go, letting go
[Outro]
Vertigo, vertigo, vertigo
Vertigo!
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Vertigo” to utwór o tym, jak bardzo człowiek jest czasem w stanie zagubić się w otaczającej go rzeczywistości. Pauley śpiewa w tym utworze z perspektywy człowieka, który stracił grunt pod stopami. Przechodzi przez kryzys, wszystkie jego problemy walą się mu na głowę jednocześnie, niszcząc równowagę, jaką tak długo pieczołowicie w sobie wykształcał. Teraz autor na nowo musi poskładać się do kupy, znów odnaleźć wewnętrzny spokój, chociaż zdaje sobie sprawę jak ciężkim będzie to zadaniem.
Sytuacja, jaką opisuje nam tutaj wokalista może przydarzyć się każdemu z nas. Wszyscy chyba znamy to uczucie niemocy, które towarzyszy nam, gdy wszystko zdaje się sprzeciwiać naszej woli. Nasza życiowa droga może się naprawdę pokomplikować, w mgnieniu oka spuszczając na nas grom z jasnego nieba. Poprzez „Vertigo” Aaron pragnie jednak, byśmy nauczyli się radzić sobie z tymi wszystkimi trudnymi chwilami. Jego zdaniem jedynym sposobem, by nie oszaleć czasami od ciężaru, jaki spoczywa na naszych barkach jest umiejętność odpuszczenia, zdystansowania się od własnych kłopotów.
Kiedy wszystko co się nam przydarza bierzemy zbyt bardzo do siebie, nie potrafimy spojrzeć na to z innej perspektywy, wtedy rzeczywiście można mieć wrażenie, jakby nie było już żadnej nadziei. Kryzysy jednak będą tylko tak niszczycielskie jak im na to pozwolimy – Pauley wie, że czasami trzeba po prostu oderwać się od tego co się dzieje i złapać oddech, dystans, zmniejszyć trochę odczuwaną wciąż presję.
Komentarze (0)