Portugal. The Man Feel It Still

Tekst piosenki, jak przyznał sam John Gourley, jest w dużej mierze zainspirowany jego córką, która – w momencie rozpoczęcia pracy nad albumem – miała trzy lata. Dziewczynka dorastała wraz z płytą i wokalista w sporej części pracy nad płytą inspirował się swoim ukochanym dzieckiem. To jego zainteresowanie i uczucia odbija się w tekście piosenki, w której już na początku deklaruje swoje oddanie i chęć niesienia jej wsparcia. 

Oprócz inspiracji dziewczynką trudno nie zauważyć tutaj wpływów muzyki lat 60., ówczesnych ruchów społecznych i politycznych. Narrator mówi o roku 1966, kiedy to pierwszy raz poczuł, że jest buntownikiem. Ewidentnie utożsamia się z ruchami wolnościowymi, całą okołowoodstockową estetyką, refleksją. 

Cały utwór jest refleksją nad życiem i przemijaniem, opowieścią o tym, co ważne dla narratora. Mówi o umieraniu jako czymś nieuniknionym, analizuje je pod względem swoich kontaktów z córeczką. Najpierw zostawia ją z opiekunką, wychodzi bez niej z domu, robi coś dla siebie – później zaś umiera i nigdy więcej nie będzie mógł jej zobaczyć. Jak dużo czasu razem jeszcze nam zostało? – zastanawia się tutaj. 

Gourley mówi o okrucieństwie wojny, o absurdalności walki o pokój. Widzi w tym sprzeczność, na którą nie chce się zgodzić, sugeruje tym samym hipokryzję klasy rządzącej, która swoje mordercze działania chce usprawiedliwiać rzekomą „walką o pokój” właśnie. W tekście łączy płaszczyznę osobistej refleksji z szerszym, globalnym spojrzeniem. Czy wracają czasu lęku, wojen, nietolerancji? Bo na tow wskazuje wiele czynników. Wokalista boi się tego, nie chce przeżywać historii na nowo. 

W tekście umieszcza migawki historii światowej, ze szczególnym uwzględnieniem tego, co działo się w USA. Walki, głód, cierpienie, podziały – nie chcemy żeby wszystko to wróciło. Żeby znów zanieczyszczało nasze życie.