Rise Against - Endgame - tekst, tłumaczenie, interpretacja

Nowości

Artyści:: Rise Against
Album:: Endgame
Gatunki:: Rock
: więcej informacji +

Zobacz teledysk

Tekst dodał/a:
Tłumaczenie:
Interpretacja:

[Verse 1]

And on that day they’ll tell you
That life hummed on with no clue
The warning signs were all dismissed or shouted down
So it goes
The kings all failed to tell us
The madmen failed to sell us
On what would then befall the only life we’d know

Were they burning signal fires to guide us to the fields?
Or building funeral pyres? The outcome of a final appeal

[Hook]

The city lines are down, the kerosene’s run out
The fracturing of all we relied upon
Let’s shed this unclean skin and start to feel again
Because all the shoulders on which to cry are gone

[Verse 2]

The paranoia gripped us, the rain turned engines to rust
The panic set in like a cancer to our hearts
Spreading through
We bet on finite genius or prayed for gods to save us
But there was no antidote, disease tore us apart
We left bodies in the fields
So numb that we forgot how to feel

[Hook]

[Verse 3]

He looked at the fields and then his hands
„All I need is what I have”
Then fell a tear of happiness

She watched the world crumble away
„Is this the end of yesterday?”
„Lord, I hope so.” is all he said
All gone are the old guards
Gone are the cold, cold wars
Weightless we go forth
On wings of amnesty

Oh, we relied on now

[Hook]

No more, no more
No more, no more
No more, no more
The weight that we once felt is gone

I tego dnia powiedzą ci, Że życie dalej żyło swoim rytmem bez pojęcia, że Wszystkie znaki ostrzegawcze były zbyte i zagłuszone Czyli wychodzi na to, że Żadnemu królowi nie udało się powiedzieć nam Szaleńcy nie udało się nas sprzedać To, co się później nastało To jedyne życie, jakie znamy Czy nadawali znaki ogniskami By wyprowadzić nas w pole? Albo budowali stosy pogrzebowe? Wynik ostatniego apelu Granice miast upadają Nafta jest na wyczerpaniu Wszystko, na czym się opieraliśmy, upada Porzuć tę nieczystą powłokę I zacznij znowu czuć Ponieważ wszystkie ramiona W które można było się wypłakać, przepadły Ogarnęła nas paranoja Deszcz zmienił silniki w rdzę Panika wdziera się jak rak do naszych serc Rozprzestrzeniając się Postawiliśmy na ograniczonych geniuszy Albo modliliśmy się do bogów o ratunek Ale nie było żadnego lekarstwa Zaraza rozerwała nas na kawałki Zostawiliśmy ciała na polach Tak puści, że zapomnieliśmy, jak czuć Granice miast upadają Nafta jest na wyczerpaniu Wszystko, na czym się opieraliśmy, upada Porzuć tę nieczystą powłokę I zacznij znowu czuć Ponieważ wszystkie ramiona W które można było się wypłakać, przepadły Spojrzał na pola, a potem na swoje ręce „Mam wszystko, czego potrzebuję” Potem uronił łzę szczęścia Patrzyła na to, jak świat upada „Czy to koniec Wczorajszego Dnia?” „Panie, mam nadzieję, że tak”, to wszystko, co powiedział Przeminęli starzy strażnicy Odeszły zimne, zimne wojny Bez znaczenia, odchodzimy Na skrzydłach amnestii Granice miast upadają Nafta jest na wyczerpaniu Wszystko, na czym się opieraliśmy, upada Porzuć tę nieczystą powłokę I zacznij znowu czuć Ponieważ nie ma już ramion W które można było się wypłakać Nigdy więcej, nigdy więcej Nigdy więcej, nigdy więcej Ciężar, który dawniej odczuwaliśmy, przepadł

Tytułowa piosenka albumu Endgame jest równocześnie zwieńczeniem historii, która przewija się w utworach tj. A Gentleman’s Coup, This Is Letting Go czy Wait For Me. Można w niej odnaleźć motywy: apokalipsy, wojny, antyrządowe, a także nadziei, miłości i pacyfizmu. Tekst w utworze oraz sposób jego wykonania stoją na wysokim poziomie i pozwalają na bezpośrednią interpretację.

Pierwsza zwrotka opowiada o powstaniu dnia ostatecznego. Doprowadzili do niego królowie i głupcy, którzy rządzili światem. Ludzie natomiast byli ustawicznie zwodzeni błędnymi sygnałami.

W refrenie nakreślony został obraz upadłego świata, w którym miasta upadły, a paliwo, które kiedyś świadczyło o statusie kraju, wyczerpało się, pozostawiając ludzi w biedzie. Spowodowało to również straty w ludziach, których umarło tak wielu, że każdy, kto przeżył apokalipsę, odczuł stratę najbliższych osób.

O tym co działo się podczas apokalipsy opowiada druga zwrotka. Ludzie wpadli w panikę, a kwaśny deszcz, spowodował straty w maszynach, na których opierała się cywilizacja. Ludzie zaufali głupcom, którzy obiecywali ich ocalić lub modlili się do swoich bogów, nie próbując nawet przeciwstawić się żywiołowi, który pochłonął Ziemię. To spowodowało jeszcze więcej ofiar, a było ich tak dużo, że ludzkie zwłoki zalegały na ulicach i polach, roznosząc zarazy, z których najgorszą była dekadencja.

W trzeciej zwrotce następuje punkt zwrotny tej historii. Dwoje ludzi – mężczyzna i kobieta stoją na gruzach starego świata, patrząc na niego. On widzi w nim szansę na zbudowanie czegoś własnego, ona – nadzieję na to, że stary świat nigdy nie wróci, bo apokalipsa świadczyła o tym, że nie zasługiwał na istnienie.

– „Czy to koniec tego, co znaliśmy w przeszłości?”

– „Boże, mam taką nadzieję.”

Ten krótki dialog niesie niesamowite wprost pokłady nadziei, i wiary w dobro, ciężką pracę oraz zaufanie do uczenia się na własnych błędach.

Następnie dowiadujemy się, że stara gwardia odeszła, skończyły się wojny, a ludzie, którzy je przetrwali, mogą wreszcie żyć własnym, dobrym życiem. Na koniec utworu wokalista śpiewa „Nigdy więcej”, co ma świadczyć o tym, że pragnie, by ludzkość uczyła się na własnych błędach, a także by nie zmarnowała ona nowego życia, które okupiła tak wielkimi ofiarami.

Podsumowanie: Po pierwsze należy chwytać okazje na poprawę, ponieważ nie będziemy otrzymywać ich w nieskończoność. Nie należy ulegać złudnej grze prowadzonej przez media, polityków i religie, tylko żyć zgodnie z sumieniem i samemu wiedzieć, co jest dobre, a co złe. A także tworzyć świat, w którym traktuje się ludzi z miłością, ponieważ w przeciwnym wypadku będziemy zmuszeni do odbudowania go, o ile zdołamy przeżyć następstwa nienawiści.