Tekst piosenki
Oh, London, where the clouds never go away
I keep my coat on
From September till May
When the tulips will bloom in the most unusual way
Oh, London, I love you
Where the clouds never go away
Oh, London, where it’s gloomy in the fall
I can’t shake this sadness
Because it’s never that small
But we’re all sad together, so I’m not alone at all
Oh, London, I’ll leave you
But the sky will always fall
Oh, London, where the daffodils grow
Each one like a fireball
At the end of the meadow
And I always forget there how I could have felt so low
Oh, London, I’ll forget you
So I’ll never have to go
Tłumaczenie piosenki
Och Londyn, tu chmury nigdy nie znikają
Wciąż mam na sobie płaszcz
Od września do maja
Kiedy to tulipany rozkwitają w najbardziej niezwykły sposób
Och Londynie, kocham cię
Tu chmury nigdy nie znikają
Och Londyn, tu jesienią jest posępnie
Nie mogę strząsnąć tego smutku
Bo nigdy nie jest taki mały
Ale jesteśmy smutni wszyscy razem, więc wcale nie jestem sama
Och Londynie, opuszczę cię
Ale niebo na pewno się zapadanie
Och Londyn, tu gdzie rosną żonkile
Każdy z nich jak ognista kula
Na końcu łąki
I tutaj zawsze zapominam jak kiedykolwiek mogłam czuć się przybita
Och Londynie, zapomnę o tobie
Żebym nigdy nie musiała wyjeżdżać
Analiza piosenki
London to piosenka, która przybrała formę ironicznej ody do stolicy Anglii. W utworze, Zooey Deschanel wciela się w rolę młodej kobiety udającej zachwyt tym cudownym miastem. Dziewczyna dostrzega słynną londyńską ponurość. Wyśmiewa tego rodzaju aurę, która choć klimatyczna, jest wyjątkowo przygnębiająca.
Bohaterka przedstawianej historii z przekąsem zachwyca się pochmurnym niebem i deszczową pogodą, która zazwyczaj nie opuszcza Wielkiej Brytanii przez wiele miesięcy w roku. Kpi również z konieczności ciągłego noszenia płaszcza przeciwdeszczowego. Kobieta, po opisaniu krajobrazu posępnego miasta, wyznaje mu – oczywiście w sposób sarkastyczny – miłość.
Tak naprawdę, dziewczynie będącej podmiotem lirycznym, Londyn kojarzy się ze smutkiem. Wszyscy jego mieszkańcy chadzają z nosami spuszczonymi na kwintę. Zatapiają się w podłym nastroju i wszechobecnej melancholii. Kobieta nie wyobraża sobie, że gdziekolwiek indziej mogłaby być bardziej przygnębiona. Nie chcąc odczuwać tego rodzaju chandry, opisywana niewiasta postanawia zapomnieć o Londynie i nigdy do niego nie wracać.
Komentarze (0)