
Tekst piosenki
[Giriş]
Ah, ah-ah, ah-ah
[Verse]
„Ağlama lan yeter” dedim gözyaşımı silerek
Ben anneme „Geçer” diyorum, geçmiy’ceğini bilerek her gün
Yaşamak, koşturmak ve ölümümü dilemek her gün
Kafayı sıyırıyo’m, kardeşim, be giderek her gün
Seni dilediğimi biliyo’lar yıldızlar
O günden bugüne hiç kaymıyo’, bak, kansızlar
Yüzüm beton gibi görünse de can sızlar
Hikâyenin başrolleri ölü artık, cansızlar
Bana iyi gelmeyin, ben bi’ şair değilim
Bana şarkı yazdırmanı istemiyorum
Bana kötü gelmeyin, ben bi’ âlim değilim
Artık ağladığımı gizlemiyorum
Bütün acıları kabul ettim
Ama daha iyi değilim, olmak istemiyorum
Para hariç hiçbi’ şeye sahip değilim
Kimseye ait değilim, olmak istemiyorum
Söndüm geceden ateş gibi
Bu saf güzellik nasıl olur yalan kokar leş gibi?
Beni böyle boynu bükük yapabilen tek kişi
Çok üzgünüm, artık Chavo şeytanla kardeş gibi
Tüm sınırları sikiyim bize engeli tattıran
Bu eller mi tetik sıkıp yarın yemek yaptıran?
Ve bu hayat mı onlar gibi pencereden baktıran?
Lan, bu kaçıncı karar oldu gençliğini yaktıran?
[Nakarat]
Benden alacağını aldın (Alacağın olsun)
Bak, bu benim kalbim (Salıncağın olsun)
Her şeyimiz vardı, bi’ de kariyer mi? Olsun
Hayallerim vardı, alacağım olsun
Bak, dünümde vardın (Yarınımda yoksun)
Masalı haklı çıkardık, alacağın olsun
Ben her zaman zordum, sen de şimdi zorsun
(Beni ben’le bıraktın, ya, alacağın olsun)
[Çıkış]
A-ah, a-ah, a-ah
A-ah, a-ah, a-ah
A-ah, a-ah
A-ah, a-ah, a-ah
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Tekst piosenki jest głęboko emocjonalną opowieścią o bólu, stracie, samotności i walce z własnymi demonami. Narrator dzieli się swoimi wewnętrznymi zmaganiami, wątpliwościami i doświadczeniami, które go ukształtowały, a jednocześnie przytłoczyły.
W zwrotce narrator zaczyna od surowego obrazu własnego smutku, próbując ukryć swoje łzy i zapewniając swoją matkę, że wszystko się ułoży, choć sam w to nie wierzy. Refleksje o codziennym życiu pełnym bólu i poczucia zagubienia prowadzą go do wyrażenia frustracji i zmęczenia. Wspomina o swoich pragnieniach, które zna nawet wszechświat, oraz o niesprawiedliwościach, które widzi wokół siebie. Choć jego twarz może wydawać się niewzruszona, wewnątrz odczuwa intensywny ból. Narrator przyznaje, że nie chce już udawać, że wszystko jest w porządku, i przestaje ukrywać swoje łzy.
Tekst przeplata akceptację bólu z odrzuceniem chęci zmiany. Mimo przyjęcia cierpienia, narrator odczuwa pustkę – nie chce niczego więcej, nie czuje się związany z nikim ani niczym, a także odrzuca aspiracje poza zdobywaniem pieniędzy, które również nie dają mu spełnienia.











Komentarze (0)