Tekst piosenki
[Інтро]
(Аа, є)
(Давай)
(Давай)
[Куплет 1]
Я той спогад, що не забудеться
Я той шрам, що не загоїться
Я, як тінь — її не торкнутися
Не забудеш ніколи риси мого лиця
Я той спогад, що не забудеться
Я та мрія, що не може здійснитися
Я, як фільм, що в голові крутиться
Я та ціль, за яку треба битися
[Приспів]
І ми знов в агонії
На підлозі півонії
Віддалися бажанню
І зливаємось в симфонію
Знов в агонії
На підлозі півонії
Віддалися бажанню
І зливаємось в симфонію
[Постприспів]
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Ммммммм)
(Давай)
(Ммммммм)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Ммммммм)
(Давай)
(Давай)
(Ммммммм)
[Куплет 2]
Я той секрет, що від тебе приховують
Я ті очі, що в себе закохують
Я та загадка, що зводить з розуму
Я той вибір, що змінює твоє життя
Я той секрет, що від тебе приховують
Той урок, який точно засвоюють
Я та думка, що не дає спокою
Я та сама ніч, що тебе не відпуска
Аа-аа
[Приспів]
І ми знов в агонії
На підлозі півонії
Віддалися бажанню
І зливаємось в симфонію
Знов в агонії
На підлозі півонії
Віддалися бажанню
І зливаємось в симфонію
[Постприспів]
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Давай)
(Гррррр)
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Півонії (Peonies)” to wydany 25 lipca 2025 roku singiel ukraińskiej piosenkarki i autorki tekstów Anny Trincher (Анна Трінчер). Piosenka ukazała się za pośrednictwem wytwórni MAYAK MUSI. „Півонії (Peonies)” to przejmująco poetycka eksploracja namiętności, wspomnień i emocjonalnych turbulencji, owinięta w mroczny, zmysłowy pejzaż dźwiękowy. Utwór łączy metafory bólu, pożądania i ulotnego piękna, wykorzystując kwiat piwonii – symbol romansu, ale i kruchości – jako motyw przewodni.
Omawiany utwór opowiada o miłości, ale także o obsesji, wspomnieniach i sposobie, w jaki niektóre związki pozostawiają trwałe ślady. Piwonie mogą symbolizować chwilę piękna przed rozpadem, podobnie jak namiętny, lecz skazany na niepowodzenie romans.
Anna Trincher przedstawia siebie zarówno jako kochankę, jak i prześladujące wspomnienie, sugerując, że prawdziwa namiętność nigdy do końca nie gaśnie – pozostaje jak blizna lub cień. Bolesna, a zarazem symfoniczna natura utworu odzwierciedla dwoistość miłości: euforycznej, a zarazem destrukcyjnej, ulotnej, a zarazem niezapomnianej.











Komentarze (0)