Tekst piosenki
Póki własny rząd
Zębów szczerzyć mogę,
Château la migraine
Wznoszę na Waszą cześć,
Nie dostaniecie mnie!
Jestem królewskim matematykiem
Na dworze Mieszka Pustego.
Tnę, kombinuję, zaciskam pasy,
Byle byle do pierwszego.
Jako konstruktor swej
Rzeczywistości
Robię nawet jak nie robię.
Priorytetowo nie cierpię zwłoki,
Wyciskam 25 godzin na dobę.
Tetris!
Wszystkie swoje sprawy
W głowie wciąż obracam,
Główkuję, kombinuję.
Póki własny rząd
Zębów szczerzyć mogę,
Château la migraine
Wznoszę na Waszą cześć,
Nie dostaniecie mnie!
Dzięki Ci Panie za przypominanie mi
Filmami o superbohaterach,
Że ulice jeszcze
Nie stoją w ogniu,
Więc chyba jednak przesadzam.
A tymczasem sprytnie
Udaję, że nie czytam
Porad gazetowych psychologów,
O tym jak pozytywnie zapomnieć,
Że lepiej się poczuć chciałam.
I widzę ciągle te same twarze,
Medale sobie rozdają,
Tak dziarsko im czoła
Błyszczą we fleszach,
Tak czule o kontekst dbają.
I mam już pewność,
Że kiedyś, w przyszłości,
Piękny mi dyplom wydadzą.
Już świerzbią ich ręce,
By pomnik mi stawiać
Za mój nadzwyczajny highscore.
Tetris!
Nie Matrix
Nie Minecraft
Nie Super Mario
Póki własny rząd
Zębów szczerzyć mogę,
Château la migraine
Wznoszę na Waszą cześć,
Nie dostaniecie mnie!
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Tetris” ma być opowieścią, w której Julia dzieli się ze słuchaczami samą sobą – swoim charakterem, pomysłami, planami. Wie, że to, czego pragnie wymaga od niej ogromu pracy i wyrzeczeń, że sukces w muzyce jest bardzo zdradliwy i łatwo go stracić. Dlatego właśnie nie widzi potrzeby dopasowywania się do obowiązujących reguł i standardów, chce za wszelką cenę pozostać sobą i tworzyć muzykę taką, jaką kocha i jaką czuje.
Nie da się złapać w sidła medialnej papki. Pozostanie prawdziwą, z krwi i kości, osobą, której nikt nie jest w stanie zagrozić. I choć nie jest jej lekko, choć ma problemy, na swojej drodze napotyka przeszkody i czasem nawet brakuje jej do pierwszego, to szczerość, przy której pozostała jest tego warta.
Bo zawsze warto być sobą – tego nikt nam nie odbierze. Wie to Julia, której cechą charakterystyczną jest, jak wynika z tekstu, nieustanne analizowanie, przemyśliwanie, dociekanie. Oto tytułowy Tetris. Gra w jej głowie, w której ciągle coś się dzieje, w której przemieszcza kolejne klocki i figury tak, by dotrzeć do sedna spraw, by dowiedzieć się czegoś, czego dotąd nie wiedziała. Tak, by pozostać tym, kim jest i nie dać się zjeść.
Komentarze (0)