Greg Fidelman Am I Savage?

Hetfield korzysta tu z nawiązań do wilkołactwa, tak naprawdę poruszając zupełnie inny, znacznie poważniejszy temat. „I Am Savage” to utwór traktujący o tym, czy jesteśmy w stanie kontrolować to, kim jesteśmy, czy też jesteśmy skazani na to, by powtarzać błędy naszych rodziców. Każdy z nas chyba rozumie ten problem – wraz z wiekiem coraz częściej zauważamy w sobie zachowania, jakimi cechują się właśnie nasi ojcowie i nasze matki, do tego czasem stopnia, że mamy wrażenie, jakbyśmy się w nich stopniowo przemieniali. Nie ma się więc co dziwić, że gdy żyjemy w rodzinie, w której występuje przemoc, alkoholizm, czy inne tego typu tragedie, mamy powód by się o siebie naprawdę martwić.

W tym kawałku ojciec bohatera zmienia się w wilkołaka, potwora żądnego krwi, siejącego spustoszenie. Nie chodzi tu jednak o dosłowną przemianę, a raczej właśnie o patologiczne zachowanie – agresywność, brutalność, okrucieństwo. Sama likantropia jest więc symbolem przemiany normalnego, zdrowego człowieka, głowy rodziny, w potwora katującego swoich najbliższych. Bohater boi się tego, że kiedyś stanie się podobny do swego rodzica, bo już zauważa, że „przemiana” następuje także w nim samym.

Stąd właśnie tytuł, będący rozpaczliwym pytaniem człowieka o jego naturę. Czy same geny starczą, by stworzyć potwora? Czy jednak coś da się z tym zrobić? Odpowiedź niestety nie jest prosta i oczywista. Niektórym się udaje, inni dalej tkwią w kręgu przemocy, niezdolni do wyrwania się z niego.