Aborted Cathedral Of Vomit

Tekst maluje obraz niezwykle mrocznego, klaustrofobicznego i odrażającego miejsca, w którym panuje atmosfera grozy i sądu ostatecznego. „Krwawiące okna” i wszechobecny smród tworzą tło dla scen poniżenia i rozpaczy, gdzie ludzie są zmuszani do pokuty („Klęknij i żałuj”), osaczani i traktowani jak bezwartościowe ciała przygotowane na stos („Tylko trup na stosie”). Modlitwa okazuje się daremna, a jednostka jest pozbawiona nadziei w obliczu wszechogarniającej degradacji.

Sceneria rozszerza się na surrealistyczny, piekielny krajobraz z niemożliwą architekturą (rosnące iglice, niekończące się schody donikąd) i przebudzonymi, surowymi bóstwami, które zdają się obojętne na ludzkie cierpienie. W tym świecie zanika myślenie i zdrowy rozsądek, a mieszkańcy pogrążają się w szaleństwie, makabrycznych rytuałach lub podążają ślepo ku zagładzie niczym lemingi. Utwór kończy się brutalnym odrzuceniem jakiejkolwiek idei zbawienia, podkreślając ostateczność rozkładu, zdominowanego przez „nie-zbawicieli, robaki i pleśń”.