Tekst piosenki
Burn, lay to your rest
While soon I’ll be collapsing from life
Even though even death refuses my only offering
It’s all I have
All is from ashes of grey
How could I make you stay?
How could I have been so blind to your fall?
But there linger all my pain and all my sorrow
Glass in my eyes, broken and blind
Lost to the world, screaming unheard
Hope is lost, and now
I wander through these lands alone
Holding my ground, hoping to find
What I’ve lost and more
No one to pray
All is in vain
Before your shadow reappeared
All of my life
What a fucking lie I’ve been living
I was lost
All of my life, what a disguise
Where are my hopes and my dreams?
What have I been living for?
What have I done to deserve more?
Glass in my eyes, broken and blind
Lost to the world, screaming unheard
Burn, lay to your rest
While soon I’ll be collapsing from life
Even though even death refuses my only offering
It’s all I have
All is from ashes of grey
How could I make you stay?
How could I have been so blind to your fall?
But there linger all my pain and all my sorrow
No one to pray
All is in vain
Before your shadow reappeared
All of my life
What a fucking lie I’ve been living
I was lost
All of my life, what a disguise
Where are my hopes and my dreams?
What have I been living for?
What have I done to deserve more?
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Tekst piosenki wyraża głębokie poczucie straty, cierpienia i dezorientacji, ukazując życie jako pełne bólu, złudzeń i niespełnionych marzeń. Podmiot liryczny, zmęczony życiem i bliski załamania, wyznaje, że nawet śmierć odrzuca jego jedyną ofiarę, co podkreśla jego poczucie beznadziei i osamotnienia. Wszystko, co ma, zostało zredukowane do popiołów, a próba zatrzymania ukochanej osoby wydaje się niemożliwa – zaślepiony, nie dostrzegł jej upadku.
Pojawia się obraz „szkła w oczach” – metafora rozbicia, bólu i utraty jasności, która odcina podmiot od świata. Krzyk rozpaczy pozostaje niesłyszany, a nadzieja na lepsze jutro wydaje się zaginiona. Wędruje samotnie przez jałowe ziemie, próbując znaleźć to, co stracił, i więcej, lecz bezsilność i brak wiary w sens modlitwy sprawiają, że wszystko wydaje się daremne.
Tekst jest również pełen samokrytyki i gniewu wobec życia pełnego iluzji i fałszu. Podmiot zastanawia się nad znaczeniem swojego istnienia, pytając, gdzie podziały się jego nadzieje i marzenia oraz co zrobił, by zasłużyć na więcej. Powracająca myśl o upadku i niewidzialnym cierpieniu tworzy wrażenie nieustannego kręgu rozpaczy, w którym nie ma ucieczki ani ukojenia.
Komentarze (0)