Crywolf Akureyri

„W 2013 roku miałem kolejny powtarzający się sen na jawie, który na zawsze pozostanie we mnie – wciąż o nim myślę dość często. We śnie stałem wtedy z moją dziewczyną pośrodku ogromnej przestrzeni, podczas gdy ona wpatrywała się w moje oczy tym kochającym, spokojnym spojrzeniem. Sen zawsze zaczynał się w taki fajny sposób, ale zawsze był moment, w którym kładła mi rękę na policzku, a ja nagle mrużyłem oczy i uświadamiałem sobie, że bardzo powoli staje się przezroczysta. Gdy patrzyłem z przerażeniem, małe jej cząstki zaczęły unosić się na wietrze, a jej skóra wydawała się marszczyć. Gdy coraz bardziej zanikała, jej oczy zawsze się rozszerzały i zaczynało z nich świecić jasne, białe światło. Włosy na karku stoją mi dęba na samą myśl o tym. We śnie zawsze zaczynałem ją chwytać, próbując trzymać ją przy sobie, ale moje ręce po prostu przechodziły przez jej ciało.

Rzecz w tym, że przez cały czas na jej twarzy zawsze był wyraz transcendencji i spokoju. Dało mi to bardzo dziwne uczucie – nie chodziło tylko o to, że została mi zabrana, ale o to, że… uległa. Chętnie się z tym zgadzała; jakby dostrzegła przebłysk czegoś daleko poza mną i przekraczała granice – przeszła do czegoś znacznie większego.

Niezależnie od horroru tej sytuacji, gdy ostatnie części jej zanikały, zawsze czułam, że ogarnia mnie spokojny początek… ta ciekawa mieszanka zarówno smutnej rezygnacji, jak i spokojnego zrozumienia. Spokój, który pochodzi z ostatecznego zaakceptowania straty. Wiedziałem, że zmierza do czegoś znacznie lepszego i cieszyłem się jej szczęściem. To było najdziwniejsze w tym wszystkim – zestawienie tak odmiennych uczuć. W dniu, w którym napisałem tę piosenkę, obudziłem się z tym uczuciem w głowie i wiedziałem, że muszę to wyrzucić”.