Tekst piosenki
Look up I hear the scream of sirens on the wall
I see a policeman crying in the backseat of a dying Ford
Hotel waiters leave the bedrooms of stars
Who are far too old
And no-one ever told me
That I could be so cold
Bombers fight at zero feet
Bombers fight at zero
I see an old man knocked to the ground
And beaten by the vicar’s wife
No-one stops to help they’re far too busy
Trying to save their own lives
A tiny girl screams for mother
And wanders out into the street
I saw her going down underneath
A thousand people’s running feet
Bombers fight at zero feet
Bombers fight at zero
All the junkies pulling needles from their arms
Hope it lasts all night
And all the soldiers curse the day they joined the army
And prepare to fight
In silent bars, in silent rooms, in silent cars
You hide where you can
And me I know just where you are, you see
I’m a bomber man
Bombers fight at zero feet
Bombers fight at zero
Tłumaczenie piosenki
Patrzę w górę, słyszę wycie syren
Widzę policjanta płaczącego na tylnym siedzeniu starego Forda
Obsługa hotelowa wychodzi z pokoi gwiazd,
Które są o wiele za stare
Nikt mi nie powiedział,
Że potrafię być tak zimny
Bombowce walczą na poziomie zero
Bombowce walczą na zerowym
Widziałem staruszka leżącego na ziemi
Pobitego przez żonę wikarego
Nikt się nie zatrzymuje, by mu pomóc, wszyscy są zbyt zajęci
Ratowaniem własnej skóry
Malutka dziewczyna krzyczy, szukając matki
Jest na środku ulicy
Widziałem jak raczkuje
Między tysiącami pędzących nóg
Bombowce walczą na poziomie zero
Bombowce walczą na zerowym
Ćpuny wyciągają igły z ramion
Mają nadzieję, że ta dawka starczy na całą noc
Żołnierze przeklinają dzień, w którym wstąpili do wojska
Przygotowując się do walki
W milczących barach, milczących pokojach, milczących samochodach
Chowasz się tylko możecie
A ja i tak wiem, gdzie jesteście
Bo to ja rzucam te bomby
Bombowce walczą na poziomie zero
Bombowce walczą na zerowym
Analiza piosenki
W tym utworze Numan pokazuje nam okropieństwo wojny. Czasami zapominamy o tym, że działania militarne nie są tylko wykalkulowanymi, suchymi walkami między dwoma armiami. Prawdziwym okropieństwem nie jest sam fakt starć, a to, co dzieje się ze zwykłymi, niewinnymi ludźmi, cywilami którzy zostali wciągnięci w piekło wbrew ich woli.
Autor opisuje tutaj nalot bombowy w normalnym, spokojnym miasteczku. Widzimy całą grozę sytuacji, tragedię rozgrywającą się na ulicach, gdy na co dzień mili i niewinni mieszkańcy przemieniają się w przerażoną, bezrozumną masę, dopuszczając się czynów, o które nigdy wcześniej by się nie posądzili. Mamy tu chociażby obraz małej dziewczynki, stratowanej przez uciekający tłum, czy żonę duchownego, katującą bez litości jakiegoś staruszka.
Nikt w całym tym zamieszaniu nawet nie myśli o tym, by zachować resztkę człowieczeństwa. Każdy myśli tylko i wyłącznie o sobie, za wszelką cenę pragnąć przetrwać. Pośród tego chaosu stoi autor, zachowując absolutny spokój. Beznamiętnie obserwuje tych wszystkich przerażonych ludzi, szukających miejsca by się ukryć. Wie jednak, że żaden z nich nie zdoła się uratować, bo to właśnie wokalista jest jednym z pilotów bombowców, które zesłały zniszczenie na to miasteczko. Dokładnie wie, gdzie szukać niedobitków i zamierza dokładnie wykonać swoje zadanie.
Komentarze (0)