Gary Numan Metal

Może i „Metal” jest historią o maszynie, ale możemy się z niej dowiedzieć także wiele od nas samych. Numan wciela się tutaj w androida, do złudzenia przypominającego człowieka. Pomimo tego, że nim nie jest, posiada praktycznie wszystkie nasze cechy, włącznie z inteligencją, czy uczuciami. Zdaje sobie jednak sprawę z tego, że tak naprawdę nigdy nie będzie prawdziwą ludzką istotą, bo nieważne jak bardzo by się nie starał, zawsze będzie brakowało mu duszy, esencji tego, co sprawia, że jesteśmy ludźmi.

Tak czy owak jego największym pragnieniem jest, by stać się takim jak my, ze wszystkimi naszymi wadami i zaletami, namiętnościami i przywarami. Myśli, że być może istnieje jakiś sposób, by nauczyć się człowieczeństwa, ale pomimo wielu prób w żaden sposób nie udaje mu się osiągnąć swojego celu. Zaczyna sobie uświadamiać, jego niepowodzenia wynikają z tego, że gdzieś w głębi siebie tak naprawdę podoba mu się bycie maszyną. Jakby nie patrzeć daje mu to pewną ochronę przed całym tym cierpieniem, jakie towarzyszy byciu człowiekiem.

Jest przekonany o tym, że i my czasami chcielibyśmy uwolnić się od samych siebie, odciąć i zdystansować, spojrzeć na nasze życie nie przez pryzmat emocji i uczuć, a suchej logiki, faktów. Czy lepiej jest więc być człowiekiem, czy maszyną? Na to pytanie musimy odpowiedzieć sobie sami.