Gary Numan Splinter

„Splinter” to deklaracja ateizmu Numana. Pokazuje nam on tutaj jeden z powodów, dla których nie jest w stanie uwierzyć w istnienie Boga. Przecież rzekomo ma On być miłosierny, sprawiedliwy i wszechmogący, a jednak starczy rozejrzeć się wokół by dostrzec, że ciężko dopatrzeć się jakichkolwiek śladów Jego ingerencji. To, co jednak jest dla autora absolutnie prawdziwe, to niszczycielska moc człowieka.

O ile jesteśmy w stanie dostrzec wokół siebie dobro i miłość, to jednak ciężko nie przyznać, że bledną one w obliczu ogromu cierpień i niesprawiedliwości, jakie ludzie zsyłają na siebie nawzajem. Wokalista jasno stwierdza tutaj, że jedyne w co wierzy to ułomność ludzkości, jej niemożliwa do opanowania tendencja do samozagłady. Przemoc, nienawiść, chciwość i egoizm to rzeczy niewątpliwie realne, w przeciwieństwie do wyimaginowanego bożka, rzekomo mającego być lekarstwem na całe zło. Zbawienie z jego strony jakoś nie nadchodzi, podczas gdy wokół coraz więcej jest zniszczeń.

Numan pyta więc, jak można wierzyć w takim wypadku w Boga? Nie trzeba wcale się do Niego uciekać, by zrozumieć zasady panujące na tym świecie. Wszystko jest po prostu konsekwencją naszych poczynań, wszelkie prawa wynikają z tego, że popełniamy cały czas błędy i się na nich uczymy. Nie naprawimy swojej natury, będziemy dalej skazani na potępienie, ale nie z ręki ognia piekielnego, ale z naszej własnej.