Tekst piosenki
FMLY parties
I wish I woulda known that like… life changes
People grow up
People have kids
People get married
Ya know, people move away
So I have a lot of memories of FMLY parties
Of like cousins coming over
And un montón de aguardiente
And my tia’s and my mom upstairs haciendo pan de bonos y tamales
Y uno gozando hasta las diez de la mañana
With my Dad’s new stereo
I just didn’t know that it was gonna change
’Cause you—
You get used to that
And you think… my cousins are never gonna move away
They’re gonna—
We’re gonna be like this forever
And then all of the sudden people are adults
And all of the sudden people are married
And all of the sudden people are moving across the country
And it’s like…. damn, every FMLY has it’s own shit
But at least we have the memories
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka ta zaczyna się jak powrót do czegoś bardzo konkretnego, do tych rodzinnych spotkań, gdzie wszystko było głośne, pełne jedzenia, muzyki i ludzi, którzy po prostu byli obok siebie bez większego planu. W tle przewijają się obrazy kuchni, rozmów, imprez ciągnących się do rana i tego dziwnego poczucia, że to normalne, że tak będzie zawsze. Jest w tym dużo ciepła, ale też coś naiwnego, jak wiara, że te same twarze i te same sytuacje nie muszą się nigdy zmienić.
Potem przychodzi zderzenie z tym, że czas jednak robi swoje i wszystko się rozchodzi w różne strony, bez wielkiego momentu przełomu, raczej powoli i niezauważalnie. Ludzie dorastają, zakładają własne życie, wyjeżdżają, a to, co kiedyś było oczywiste, zostaje tylko w głowie jako wspomnienie. W tym wszystkim nie ma jakiegoś dramatycznego żalu, bardziej spokojne pogodzenie się z tym, że takie rzeczy się kończą, nawet jeśli kiedyś wydawały się nie do ruszenia. I zostaje właśnie ta pamięć, trochę chaotyczna, ale jedyna rzecz, która naprawdę trzyma to wszystko razem po czasie.
Potem przychodzi zderzenie z tym, że czas jednak robi swoje i wszystko się rozchodzi w różne strony, bez wielkiego momentu przełomu, raczej powoli i niezauważalnie. Ludzie dorastają, zakładają własne życie, wyjeżdżają, a to, co kiedyś było oczywiste, zostaje tylko w głowie jako wspomnienie. W tym wszystkim nie ma jakiegoś dramatycznego żalu, bardziej spokojne pogodzenie się z tym, że takie rzeczy się kończą, nawet jeśli kiedyś wydawały się nie do ruszenia. I zostaje właśnie ta pamięć, trochę chaotyczna, ale jedyna rzecz, która naprawdę trzyma to wszystko razem po czasie.
Komentarze (0)