Killing Joke Requiem

Jak sam tytuł wskazuje, ten utwór jest pieśnią żałobną. Coleman adresuje ją do współczesnej ludzkości, przedstawiając tu, jak bardzo nasz gatunek chyli się ku upadkowi. W pierwszej zwrotce mamy obraz człowieka tych czasów – pozbawionego jakiegokolwiek wglądu w swoje życie, spędzającego je całe na bezmyślnym wlepianiu swojego wzroku w telewizor, który jest dla niego całym światem. To właśnie media są jego bogiem, wtłaczając mu do głowy wszystko, co on sam później uważa za swój światopogląd. Samodzielne myślenie i zdrowy sceptycyzm są reliktem przeszłości, stosowanym teraz już tylko przez nielicznych.

Jaz śpiewa tu potem o postępującej degeneracji, jaka zachodzi wśród nas. Słowa, które są w końcu nośnikiem myśli zaczynają stopniowo ulegać rozkładowi, tracąc swoje znaczenie. Coraz ciężej przychodzi nam wyrazić to, co chcemy przekazać innym, wszystkie nasze przemyślenia, idee, wartości nieustannie ulegają upraszczaniu, by w końcu przestać w ogóle coś znaczyć. Nie potrafimy już przez to nawet określać tego co czujemy, stajemy się więźniami naszych własnych ułomności.

Wokalista widzi nadzieję tylko w jakimś buncie, radykalnej zmianie naszej rzeczywistości. Dla niego czymś takim mogłaby być nowa religia, dzięki której w ludzkich sercach zagościłaby nowa nadzieja. Tylko roztrzaskując fundamenty, na których stoi współczesny świat można dać ludzkości szansę na to, by znów stanęła na nogi. W przeciwnym razie możemy już szykować się na śmierć.