Tekst piosenki
[Strofa 1]
Kuda i kome, krvi moja, iz vene?
Našla bih suze da isplaču mene
Ko mi to gore nagore život menja
Sudbinu lepu ne da lepoj od rođenja?
[Predrefren]
Mama (Mama), slomio mi srce o pod
Što je raslo tu, ispod tvog
Ej, mama (Ej, mama)
Mama, zašto bajke ovog sveta sve
Neće me i ne vole me?
Ne znam, mama
[Refren]
A tvoj lav
Ispod tih lovora, govora
Još uvek živi svoj sram
Znaj da znam
Zauvek reči ti ponavljam
„Pobednik uvek je sam”
[Postrefren]
Mama
Slomio mi srce o pod
Što je raslo tu, ispod tvog
Ej, mama
[Strofa 2]
Kuda i kome, krvi moja, iz vene?
Koliko još da brukam ti gene?
Pod srećnom zvezdom imena mi nema
Prokleto jaka sam za tuđa prezimena
[Predrefren]
Mama (Mama), slomio mi srce o pod
Što je raslo tu, ispod tvog
Ej, mama (Ej, mama)
Mama, zašto bajke ovog sveta sve
Neće me i ne vole me?
Ne znam, mama
[Refren]
A tvoj lav
Ispod tih lovora, govora
Još uvek živi svoj sram
Znaj da znam
Zauvek reči ti ponavljam
„Pobednik uvek je sam”
[Postrefren]
Mama
Zašto bajke ovog sveta sve
Neće me i ne vole me?
Ne znam, mama
[Završetak]
Mama, slomio mi srce o pod
Što je raslo tu, ispod tvog
Ej, mama
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Mama” to udostępniony 14 października 2025 roku singiel Natašy Bekvalac, który promuje album „Mama”. Wydawnictwo ukazało się także 14 października 2025 roku za pośrednictwem wytwórni IDJTunes. Omawiany singiel to surowa i poruszająca eksploracja odziedziczonej traumy, złamanego dziedzictwa rodzinnego i bolesnego paradoksu bycia jednocześnie silnym i głęboko zranionym.
Nie jest to czuły hołd, lecz dotkliwe oskarżenie i lament, skierowane do postaci matki, która reprezentuje zarówno źródło tożsamości, jak i głębokiego bólu. Utwór zgłębia myśl, że te same korzenie, które miały nas karmić, mogą być również źródłem naszych najgłębszych pęknięć.
„Mama” to potężny krzyk dziecka, które odziedziczyło po bliskich zniszczony świat. Opowiada o druzgocącej świadomości, że miłość i bezpieczeństwo, które powinno się znaleźć w domu, zostały zastąpione zdradą oraz dziedzictwem wstydu i samotności. Nataša zostaje z sercem złamanym przez opiekuna, siłą, która ją izoluje, i prześladującą, powtarzającą się świadomością, że w świecie, który odziedziczyła, „zwycięzca jest zawsze sam”. To tragiczny portret traumy międzypokoleniowej, w którym rany rodziców stają się tożsamością dziecka.
Komentarze (0)