Tekst piosenki
Which way to the fountain of my youth I wonder? Which way to the years I’ve let go by?
Let a thirsty man drink in its memories while the water still flows sweet and crystal clear, for yesteryear
Oh to see the sun’s eclipse, on the horizon like ships sailing way away from here, oh just one more time my dear
Before I’ll go hear me out, 'cos of this there ain’t no doubt. When it’s time for curtain call just before the shadows…
Fall like a leaf in the wind on the ocean of blue like your eyes in the twilight theater
With symphonies playing in the world without sound. We’re given and denied…
Give me back my innocence cos I wish to dream again, like I never outgrew my old playground
Where the sun sets slowly with a golden crown and the leaves sing lullabies ’round vacant swings
Give me those wings
Let me fly once again, like I did way back when, I would gamble and win to lift me high above the din
Of the future we see. Does it hold something for me? I’m weightless again, just before the shadows…
Fall like a leaf in the wind on the ocean of blue like your eyes in the twilight theater
With symphonies playing in the world without sound. We’re given and denied…
Before I’ll go hear me out, 'cos of this there ain’t no doubt. When it’s time for curtain call, just before the shadows…
Fall like a leaf in the wind on the ocean of blue like your eyes in the twilight theater
With symphonies playing in the world without sound. We’re given and denied…
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Given And Denied” to kawałek o nieuchronnym upływie czasu. Każdy z nas czasami tęskni za dzieciństwem, gdy życie było beztroskie i nie czuliśmy się w żaden sposób ograniczeni naszą śmiertelnością. Wraz z wiekiem coraz bardziej jednak zbliżamy się do momentu, w którym w końcu przyjdzie nam pożegnać się z tym światem. Nie ma się więc co dziwić, że wokalista gotów byłby oddać wszystko, byleby tylko powrócić do czasów swojej młodości, odganiając od siebie myśli o śmierci na jeszcze parę lat więcej. Zdaje sobie jednak sprawę że nie da się powstrzymać przemijania i to, co jest już za nami nigdy nie wróci.
Możemy jedynie wspominać swoją przeszłość, pielęgnując jej obraz w naszych myślach. Tej podróży, którą rozpoczęliśmy w chwili narodzin nie da się zatrzymać, czegokolwiek byśmy nie zrobili. Dlatego właśnie Marko stwierdza tu, że człowiek jednocześnie otrzymuje życie, jak i jest go pozbawiany, minuta po minucie, dzień po dniu przybliżając się do momentu, w którym będzie musiał odejść.
Komentarze (0)