Radiohead Decks Dark

Piosenka kontynuuje, rozpoczęty wraz z pierwszym utworem na płycie, temat zagubienia i okrucieństwa współczesnego społeczeństwa. Kolejny raz pojawia się tez motyw pozaziemski, klimat science fiction. York używa w tej piosence metafory UFO aby oddać ciemne obliczne ludzkości. Mówi o zasnutym chmurami niebie, które pojawia się nad człowiekiem. Zarówno jednostkowym, jak i ludzkością w ogóle. Tłumaczy w ten sposób zło i nieszczęście rodzące się w ludziach. 

Podobnie jak w przypadku UFO, tak w przypadku swoich wad i rys na charakterze, ludzie wolą uciekać od problemu niż bezpośrednio się z nim zmierzyć. Nie chcemy wiedzieć, nie chcemy usłyszeć. Bo wiedza wiąże się z odpowiedzialnością, której chcemy się pozbyć. Łatwiej żyć nie przejmując się niczym, również samym sobą. Bo praca nad naszymi słabościami wymaga wysiłku i wyrzeczeń, na które ludzi po prostu nie stać. 

Kiedy więc stajemy twarzą w twarz z jakimś moralnym wyborem, któy Thom przedstawia tutaj jako „ciemną godzinę”, zwykle się poddajemy. Nie mamy siły by walczyć, stawić czoła wyzwaniu. Zbyt łatwo się poddajemy w imię świętego spokoju.

Ale piosenka ma nie tylko taki, ogólny, wymiar. Pobrzmiewają tu również bardziej osobiste dla Yorka nuty. Momentami zdaje się opowiadać o swoim związku z kobietą, prawodpodobnie Rachel Owen, z którą był 23 lata. Wspomina ich wspólną przeszłość, zastanawia się co poszło nie tak.