Tekst piosenki
[Verse 1]
Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
[Verse 2]
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
'Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by
The flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
[Verse 3]
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence
[Verse 4]
„Fools”, said I, „You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words, like silent raindrops fell
And echoed
In the wells of silence
[Verse 5]
And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said:
„The words of the prophets are
Written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sound of silence.”
Tłumaczenie piosenki
[zwrotka 1]
Witaj ciemności, stara przyjaciółko
Znów przychodzę z tobą porozmawiać
Ponieważ pewna wizja znów delikatnie się skradając
Zostawiła we mnie swe nasiona, kiedy spałem
I ta wizja, którą zasiano w mojej głowie
Wciąż pozostaje żywa
W dźwięku ciszy
[zwrotka 2]
W niespokojnych snach, kroczyłem samotnie
Wąskimi uliczkami wyłożonymi kamieniami
Pod poświatą latarni
Postawiłem kołnierz, aby schronić się przed zimnem i chłodem
Wtedy moje oczy przeszył
Blask neonowego światła,
Które rozdarło noc
I dotknęło dźwięku ciszy
[zwrotka 3]
W nagim świetle ujrzałem
10 000 ludzi, a może więcej
Ludzi, którzy mówili, ale nie rozmawiali
Ludzi, którzy słyszeli, ale nie słuchali
Ludzi, którzy piszą piosenki,
Których głosami się nie dzielą
I nikt nie waży się
Zakłócić dźwięku ciszy
[zwrotka 4]
Głupcy, rzekłem, czyż nie rozumiecie,
Że cisza rozprzestrzenia się jak nowotwór
Usłyszcie słowa, którymi was nauczam
Pochwyćcie ramiona, którymi po was sięgam
Ale moje słowa tak, jak ciche krople deszczu spadły
I odbiły się echem
W studniach ciszy
[zwrotka 5]
A ludzie skłonili się i zaczęli się modlić
Do neonowego boga, którego sami stworzyli
A znak rozbłysnął ostrzeżeniem,
Na które składały się słowa
Na znaku napisano:
„Słowa proroków
Zapisane zostały na murach metra
I klatkach kamienic”
I wyszeptano je w dźwięku ciszy
Analiza piosenki
Tekst kompozycji opowiada o niezdolności ludzi do wzajemnej komunikacji, przekazywania sobie uczuć oraz zrozumienia, co zastępuje ignorancja, egoizm i zaślepienie na potrzeby bliźnich.
Podmiot liryczny opisuje sen, w którym błądził ciemnymi, wąskimi uliczkami, aż dotarł do miejsca rozświetlonego przez blask neonu. Stało tam „dziesięć tysięcy ludzi” pogrążonych w milczeniu, którzy „rozmawiali nie mówiąc” oraz „słuchali nie słysząc”. Wszyscy bezmyślnie „modlili się do neonowego bożka” – może to być symbol telewizji, konsumpcjonizmu lub fałszywych autorytetów i pustych, ogłupiających idei. Żaden z nich nie zareagował na apel mężczyzny; jego słowa utonęły w ciszy.
Paul Simon powiedział o „The Sound of Silence”:
„(…) są ludzie niezdolni do kontaktu z innymi, do tego aby kochać innych. To piosenka o braku zdolności do porozumienia”.
W ogóle interpretacji tego utworu jest tyle, ile słuchających go ludzi. Na pewno błędną jest informacja o tym, że duet napisał go po zamordowaniu JFK. To są zwykłe plotki, niemniej jednak treść pasuje. Ponoć prawdziwą inspiracją było morderstwo Kitty Genovese, gdy była brutalnie katowana pod swoim domem w nowojorskiej dzielnicy Queens i żaden z 40 świadków nie zareagował.
Nic więc dziwnego, że ta piosenka, tyle że w przejmującym wykonaniu Disturbed, stała hymnem pogrążonego w żałobie po zamordowaniu prezydenta Pawła Adamowicza Gdańska.
Komentarze (0)