The Cult Wild Flower

Ian śpiewa tutaj o miłości, jaką darzy pewną kobietę. Widzimy, że gdy tylko ją widzi, zamienia się w zwierzę, staje się niekontrolowaną bestią. Wszystkie jego myśli krążą wokół niej, a jego ciało jest w stanie najwyższej gotowości, napięte i wyczekujące okazji by zaspokoić swoją żądzę. „Wild Flower” pokazuje nam, co czasem odpowiednia dziewczyna potrafi zrobić z facetem.

Koniec końców ludzie to też zwierzęta i gdzieś tam głęboko w nas cały czas tkwi trochę tej prymitywnej natury. Astbury najwidoczniej stara się niejako zaakceptować tę swoją stronę, dając jej upust w miłości. Pociąg do drugiej osoby jest w końcu nie tylko wywołany przez intelektualne pobudzenie, ale jest też najzwyklejszą w świecie fizjologiczną reakcją. Nie ma się więc co dziwić, że często traktujemy pożądanie jako właśnie taki „zwierzęcy”, instynktowny aspekt.

Oczywiście zostaje jeszcze sprawa samego wizerunku mężczyzny – muzyka. Od lat przecież wielu artystów kreuje się na takie nieokrzesane, szalone bestie, bo jest to w jakiś sposób pociągające. Morrison, Axl Rose (niestety bardziej kiedyś, niż teraz), czy właśnie Astbury celowo dają upust swoim prymitywnym impulsom, bo najzwyczajniej w świecie jest to przyjemne i bądź co bądź pasuje do rockowego wizerunku. Zawsze jest dobrze pokazać pazur.