The Dumplings Przykro mi

Tekst „Przykro mi” wspomina zbiór esejów autorstwa Jun’ichirō Tanizaki „Pochwała cienia” w których japoński pisarz stara się zdefiniować podstawy japońskiej estetyki, odwołując się przy tym do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. Jednocześnie Tanizaki próbuje nakreślić jak w owej estetyce wyraża się stosunek do egzystencji.

Sami muzycy wskazują także na inne odniesienia do różnych tekstów kultury, między innymi filmu „Zapach kobiety” w reżyserii Martina Bresta, czy klasyków literatury Tołstoja i Cortazara.

Osoba wypowiadająca się w utworze mówi z żalem, może nawet skruchą, przekazuje adresatowi swoją decyzję o odejściu, podkreślając, że nie mają już znaczenia uczucia – sympatia wobec adresata, a jedynie podjęta decyzja – „Przykro mi, jak mi przykro/ Lubiłem to miejsce, lubiłem wszystko/ I ciebie trochę też/ Przykro mi, obiecuję, nie wrócę więc.”

Wraz z odejściem Podmiotu nic w jego życiu się nie zmienia – nie zmieniają się zarówno jego przyzwyczajenia, jak i uczucia – „Czytam, gotuję, nie biegam/ Nic się nie zmieniło/ Dalej nie piszę o sobie/ Proszę czas, żeby leciał szybko/ Podkradam mężczyznom słowa/ Więcej znają tych brzydkich/ I tak udaję, że cię zapominam/ Kompletnie mi to nie wychodzi”