Tekst piosenki
Lost her behind the station
Lost her behind the moon
Operator, operator, dial her back
Operator put me through
Ahuuuh, Satellite gave up the ghost too soon
Rising on the thermals
She’s calling in and out the blue
Ahuuuh, carried her off on a silver spoon
I loved her too long, don’t take her too
Oooohhh ohhhhhhh
Oh how he crossed us on that fate your path in my own satellite
What a mess a little time makes to us when time and place collide
Operator, operator, dial her back
Operator, operator, don’t take her too
I loved her too long, don’t love her too
Operator, operator, dial her back
Operator, operator, don’t take her too
I love her too long, don’t love her too
Don’t love her too
Oooohhh ohhhhhhh…
Tłumaczenie piosenki
Straciłem ją za gdzieś dworcem
Straciłem ją gdzieś za księżycem
Operatorze, operatorze, oddzwoń do niej
Operatorze, pozwól mi się z nią skontaktować
Ahuuuuu, Satelita zbyt szybko wyzionęła ducha
Nadciąga energia cieplna
Nagle do mnie dzwoni
Ahuuuh, udało mi się z nią połączyć dzięki srebrnej łyżce
Zbyt długo ją kochałem, nie zabieraj mi jej
Oooooooo ooooo
Och, skrzyżował nasze drogi w mojej własnej satelicie
Ile może namieszać czas, gdy zderzą się czas i miejsce
Operatorze, operatorze, zadzwoń do niej
Operatorze, operatorze, nie zabieraj mi jej
Zbyt długo ją kochałem, nie zabieraj mi jej
Operatorze, operatorze, zadzwoń do niej
Operatorze, operatorze, nie zabieraj mi jej
Zbyt długo ją kocham, nie zabieraj mi jej
Nie kochaj jej
Oooooo ooooo…
Analiza piosenki
Inspiracją do napisania tego kawałka było dla Jamie’go życie w trasie. Gdy dzwonił do swej żony, często zdarzało się mu gubić sygnał i przez tę niemożność nawiązania kontaktu zdarzało mu się nie raz okropnie cierpieć. „Satelitte” jest desperackim wyrazem tęsknoty za ukochaną osobą, która pozostaje wciąż poza naszym zasięgiem. Rozmowa telefoniczna wydaje się w takiej sytuacji jedną z ostatnich desek ratunku, by chociaż w małym stopniu utrzymać kontakt, więc gdy i to okazuje się niemożliwe ogarnąć nas może nieokiełznany smutek.
Wokalistka oddaje tutaj przerażenie, blady strach na myśl, że nie ma żadnego sposobu na interakcję z kimś, kto jest dla nas całym światem. To tak, jakby wręcz bezpowrotnie stracić naszą miłość, całkowicie się od niej odciąć. Mimo że obiektywnie jest to tylko przejściowy stan, ciężko jest nie czuć się, jakby rozłąka miała się już nigdy nie zakończyć. Gdy zmuszeni jesteśmy oddalić się od tych, których kochamy, każda chwila wydaje się wiecznością. Kiedy więc nie możemy nawet chociażby usłyszeć głosu naszych najbliższych, samotność zaczyna stawać się nieznośnie dotkliwa.
Komentarze (0)