The Vines Autumn Shade II

Druga część „Autumn Shade” jest przynajmniej tak samo dobra, jak i pierwsza, co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Raz jeszcze Craig zaprasza nas do tego, byśmy chociaż na chwilę oddali się melancholicznym rozmyślaniom, popławili się we własnych smutkach i dotknęli najbardziej przygnębiających wspomnień, jakie tylko posiadamy, bo przecież jakby nie patrzeć są one częścią nas i powinniśmy umieć je akceptować, jak i wszystkie inne części samych siebie.

W tym kawałku wokalista zastanawia się nad tym, jaki w ogóle jest sens tego, by się jakkolwiek starać. Nie jesteśmy przecież w stanie poznać kogokolwiek całkowicie, od deski do deski, nieważne jak bardzo by nam wydawało się to prawdopodobne. Po co więc w ogóle się wysilać na to, by próbować zrozumieć drugiego człowieka, albo nawet samego siebie? Autor przyznaje, że coraz częściej nawiedzają go tego typu myśli, coraz mniej potrafi powiedzieć, czego pragnie, kim jest tak naprawdę. Obraz własnej osoby powoli zaczyna się burzyć, zostawiając go z poczuciem zagubienia, pustki, którą nie wiadomo w jaki sposób zapełnić.

Koniec końców napawa go to w pewien sposób jakimś spokojem, zamiast doprowadzać do ślepej rozpaczy. Słodka rezygnacja wnika do jego świadomości, dając jakieś pocieszenie, ukojenie w obliczu problemów, które nie wydają się mieć prostego rozwiązania.