Tekst piosenki
I feel like clawing out my eyes
I feel like crawling out my skin
Never again, never again
They say never again, never again
I feel like running down my street
I feel so broken inside
Say never again, never again
But you say it again, say it again
Gunshots and online forums
American decorum
I cried my fucking eyes out
Numbing the pain with a cold brew coffee
Our President’s so racist prick
His daddy treated him like shit
He cakes his makeup on so thick
There’s nothing underneath it
Hollywood burns from fires we start
The Internet fills a hole in my heart
Sometimes I just wanna crash my car
Wanna kiss my wife, when she says
She don’t wanna bring a baby into this world
I’m losing sleep trying to be
Optimistic
Optimistic
She don’t wanna bring a baby into this world
Telling myself I should be
Optimistic
Optimistic
So don’t tell me everything’s alright
I’m trying so hard not to scream
Staying alive, staying alive
Old men die, but we survive
Shot down in Dayton Ohio
Parkland, Vegas, El Paso
Down at the border, a mothers in labor
Inside of a cage, and she says
She don’t wanna bring a baby into this world
She’s goddamn tired of tryna be
Optimistic
Optimistic
She’s so afraid for that baby girl
She don’t know how she can stay
Optimistic
Optimistic
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Don’t tell me everything’s alright
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Optimistic” to najnowszy singiel X Ambassadors. Utwór powstał w konkretnej sprawie, co za tym idzie niesie za sobą bardzo ważne przesłanie. Piosenka traktuje o prawie powszechnej dostępności broni w USA. W świetle zdarzeń w ostatnim czasie – między innymi strzelaniny w Dayton i El Paso, wokalista X Ambassadors, Sam Harris zastanawia się w utworze czy właśnie tak powinien wyglądać świat, czy dzięki powszechnej dostępności do broni obywatele faktycznie czują się bezpieczniej, czy de facto sprawia to dla nich większe zagrożenie.
Ocena zdarzeń jest tu bardzo ostra – „Mam ochotę wydłubać sobie oczy/ Mam ochotę wyjść z własnej skóry/ Nigdy więcej, nigdy więcej/ Mówią nigdy więcej, nigdy więcej.” Ponadto winą za wszystkie zdarzenia obarcza zarówno władzę, jak i samych obywateli, którzy nie starają się wywrzeć żadnego nacisku na rząd i polityków, surowymi słowami zostaje oceniona polityka wewnętrzna USA prowadzona przez obecnego prezydenta, który wg słów wokalisty nie dba o kraj, a wyłącznie przelewa na niego prywatne problemy i urazy – „Nasz prezydent to rasistowski kutas/ Jego tata traktował go jak gówno/ Robi sobie makijaż tak gruby/ Nie ma pod nim nic/ Hollywood płonie od pożarów, które zaczynamy/ Internet wypełnia dziurę w moim sercu/ Czasami chcę po prostu rozbić samochód.”
Najbardziej jednak poruszający słuchacza jest chyba obraz w którym Sam przedstawia kobietę – swoją żonę, która nie potrafi zaakceptować aktualnie panującego ładu, przez co boi się założenia rodziny, stara się myśleć „optymistycznie”, jednak strach i obraz rzeczywistości są paraliżujące – „Chcę pocałować moją żonę, kiedy mówi/ Nie chce sprowadzać dziecka na ten świat/ Tracę sen, próbując być/ Optymistyczna (…) Nie chce sprowadzać dziecka na ten świat/ Jest cholernie zmęczona próbowaniem być/ Optymistyczną/ Optymistyczną/ Tak bardzo boi się tej dziewczynki/ Nie wie, jak może zostać/ Optymistyczna.” Ostatecznie mężczyzna także porzuca maskę obojętności i znieczulicy mówiąc – „Mam ochotę biegać po mojej ulicy/ Czuję się tak rozbity w środku/ Mów nigdy więcej, nigdy więcej/ Ale powiedz to jeszcze raz, powiedz to jeszcze raz (…) Nie mów mi, że wszystko jest w porządku.”











Komentarze (0)